Όπως είδαμε πρόσφατα στο περιοδικό Λοιπόν και στο Παναγιώτη Βαζαίο μίλησε η Κωνσταντίνα και είπε
Βλέπουμε στο Mega τη σειρά «Famagusta» κι έρχονται πάλι στην επικαιρότητα τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου, εσείς τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο;
Δεν το βλέπω το σίριαλ, γιατί νιώθω πως αν ανοίξω την τηλεόραση και το δω, θα είναι σαν να ξύνω τις πληγές μου. Ξυπνάνε μνήμες, καταρρακώνεται η ψυχή σου και βιώνεις την παιδική σου ηλικία. Δεν είναι εύκολο να μιλάς γι’ αυτά τα πράγματα. Έζησα τον πόλεμο στην παιδική μου ηλικία, ξέρω και τον ήχο από τις σειρήνες και λέω δεν μπορώ να τις ξανακούσω.
Ξέρω και τον ήχο από τους βομβαρδισμούς, ξέρω την αιχμαλωσία γιατί τα δύο μου αδέρφια ήταν αιχμάλωτοι στον πόλεμο, ξέρω τι θα πει να έχεις συγγενείς αιχμάλωτους. Έχω γλιτώσει μέσα από σφαίρες και βομβαρδισμούς.
Έχω μείνει σε καταυλισμό για πολλές μέρες γιατί είχαμε εκτοπιστεί από το χωριό μας. Ο πατέρας μου είναι ακόμη αγνοούμενος, αυτό είναι το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής μου. Δεν ξεπερνιέται αυτό, είναι μία ανοιχτή πληγή. Εάν δεν τον βρούμε σε κάποιον ομαδικό τάφο και τον θάψουμε με τις τιμές που του αξίζουν, δεν θα κλείσει αυτή η πληγή.
Έχετε δώσει ακόμη και dna προκειμένου να τον βρείτε;
Έχουμε δώσει dna, έχουν βρεθεί πολλοί και γι’ αυτό ελπίζουμε. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε, τον περίμενε χρόνια κι έφυγε μ’ αυτόν τον καημό. Θέλω να πω ότι πρέπει να είμαστε δεμένοι μεταξύ μας σαν κοινωνία, ζούμε παγκοσμίως σε πολύ δύσκολες καταστάσεις. Με φοβερή ακρίβεια, με πολλά μέτωπα ανοιχτά λόγω των πολέμων.
