Ο Θάνος Λέκκας που παίζει στο Ναυάγιο χθες βρέθηκε στο Πάμε Δανάη και είπε
«Είμαι περήφανος για τις συνεργασίες μου και για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Με οδηγεί το ένστικτό μου στο να πάω από το ένα στο άλλο. Όσο πιο εσωστρεφής είναι κάποιος τόσα πιο πολλά έχει να βγάλει. Ως παιδί ήμουν υπερκινητικό, προσεκτικό και διακριτικό. Συλλέγω μνήμες και κάποια στιγμή θα τα βγάλω όλα προς τα έξω. Όλα αυτά είναι μνήμες για πράγματα που δεν τα έχεις μοιραστεί, δεν τα έχεις βγάλει προς τα έξω να τα εκτονώσεις. Αυτό συνέβαινε για πολύ καιρό. Στο σχολείο έκανα θέατρο και μου έκανε καλό, βρήκα φίλους. Βρήκα ανθρώπους που δεν μου έλεγαν τι να κάνω, αλλά με έκαναν να λυθώ. Προσπαθώ να κρατήσω την αγνότητα, αλλά η παιδικότητα είναι κάτι που έχει περάσει. Δεν έχει νόημα να την κρατάμε, απλά να είμαστε ανοιχτοί. Να μαθαίνουμε από άλλους πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Θέλω να συνεχίσω να είμαι «εύπλαστος» και ανοιχτός και όχι σκληρός και να έχω αγκυλώσεις», είπε αρχικά ο Θάνος Λέκκας.
Έχει κοινά με τον ρόλο του «Μιχάλη»;
Όπως αποκάλυψε, «Παλιά κάναμε σχέδια τώρα δεν γίνεται αυτό. Υπολογίζουμε μόνο για παράδειγμα τι θα κάνουμε του χρόνου. Δεν φανταζόμουν ότι θα γίνει όλο αυτό με το «Ναυάγιο». Όταν είδα το σενάριο για το «Ναυάγιο» είπα: «Θάνο έχεις πολλή δουλειά». Βάζω πάντα μπροστά μου ό,τι έχει σχέση με την ευθύνη που μού αναλογεί. Πάντα έχω κοινά με τους ρόλους μου. μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα. Έχω βάλει πράγματα του πατέρα μου ή του παππού μου, που έζησαν σε αυτή την εποχή. Δεν τους συμβουλεύτηκα, απλά τους παρατηρούσα. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να λέω πώς “αυτό το έκανε ο παππούς μου”. Η φυσική πορεία του ανθρώπου είναι να προχωρά σε μία δυναμική ισορροπία. Δεν έχει νόημα να περπατάς σταθερός. Αυτό δημιουργεί το ποιος είσαι».
Αναφορικά με το «Ναυάγιο» και τις εξελίξεις, ο Θάνος Λέκκας υπογράμμισε πως, «τα πράγματα δυσκολεύουν για όλους μας. Οι αντοχές μειώνονται ανάλογα με τις κακουχίες και τα εμπόδια».
Η παράσταση «Μία άλλη Θήβα»
Η μεγάλη επιτυχία της προηγούμενης σεζόν επανέρχεται στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Ένας συγγραφέας συναντά επί σειρά μηνών μέσα στη φυλακή έναν εικοσάχρονο πατροκτόνο, τον Μαρτίν. Σκοπός του είναι να γράψει ένα έργο βασισμένο στην ιστορία του νεαρού κρατούμενου, στον οποίο προτείνει να ερμηνεύσει τον εαυτό του στη θεατρική σκηνή. Όταν τελικά αυτό απαγορεύεται από το αρμόδιο υπουργείο, τον ρόλο αναλαμβάνει ο Φεδερίκο, ένας νεαρός ηθοποιός με τον οποίο δουλεύει ταυτόχρονα πλέον ο συγγραφέας. Το ενδιαφέρον είναι ότι και τους δύο ρόλους, τον Μαρτίν και τον Φεδερίκο, τους ερμηνεύει ο ίδιος ηθοποιός.
Για την παράσταση που πρωταγωνιστεί μίλησε μεταξύ άλλων ο αγαπημένος ηθοποιός.
«Είναι μία σπαρακτική ιστορία. Είναι μία παράσταση συντονισμένη σε έναν πολύ ανθρώπινο ρυθμό. Παίζουμε πολύ με την αφήγηση, και μετά «παίζουμε» αυτό που αφηγούμαστε», τόνισε.
«Δεν έχω social media. Δεν θέλω να μάθει κάτι ο κόσμος για μένα πέραν της δουλειάς μου. Ευτυχώς έχω δίπλα μου ανθρώπους που ανεβάζουν. Δεν θέλω να έχω social media», σχολίασε κλείνοντας.
