Όπως είδαμε χθες στο Δύο στις 10 μίλησε ο Αύγουστος Κορτώ και είπε τα εξής
«Δεν νοσταλγώ καθόλου τα νιάτα μου. Η εφηβεία μου ήταν μοναχική, πικραμένη. Ήμουν παχύσαρκος, μετά λιπόσαρκος, βυθισμένος στη μοναξιά. Στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν μόνο δύο γκέι μπαρ όλα κι όλα, υπήρχε ο τρόμος μη σε δουν εκεί», είπε αρχικά ο Αύγουστος Κορτώ.
«Αποζητούσα τη σαρκική επαφή από πολύ νωρίς. Ήξερα πολύ καλά ότι αυτό που με τραβούσε ήταν το αγορίστικο σώμα, μέσα μου σε ό,τι αφορούσε την επιθυμία και τη συναίσθηση της επιθυμίας, ήμουν απόλυτα ελεύθερος. Ο σύζυγός μου κι εγώ έχουμε δεχτεί λεκτική βία γιατί δημοσιεύσαμε μαζί φωτογραφίες ως ζευγάρι», είπε στη συνέχεια ο ίδιος.
«Η μητέρα μου αν δεν με είχε λατρέψει τόσο εντατικά, δεν θα είχα επιβιώσει. Η αρρώστια της όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν δυσβάσταχτη. Επέζησα μετά την αυτοκτονία της, πάλεψα με την διπολική διαταραχή. Η αυτοκτονία είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ταμπού, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι, ως το ακραίο σύμπτωμα μιας σοβαρής νόσου. Μετά την αυτοκτονία της νοσηλεύτηκα, κανένας άνθρωπος δεν βλέπει ως λύτρωση το ψυχιατρείο. Οι περισσότεροι άνθρωποι το φοβούνται περισσότερο από τη φυλακή», πρόσθεσε ο Αύγουστος Κορτώ για τον θάνατο της μητέρας του.
«Πήρα τα χάπια στο καθιστικό, πήγα στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας, κάθισα στην άκρη του κρεβατιού, εκείνη την στιγμή θυμάμαι να λέω μέσα μου: “Όχι, αυτό που έκανε η Κατερίνα, δεν θα το κάνω εγώ στον Τάσο, δεν θα ξυπνήσει να με βρει νεκρό δίπλα του”. Έπρεπε να ζήσω, αν όχι για μένα, τουλάχιστον για τον Τάσο. Εκείνη τη στιγμή πήρα το 166», είπε ο Αύγουστος Κορτώ για τη δική του απόπειρα αυτοκτονίας.
