Με αφορμή το 15 Αύγουστο η γνωστή blogger Έλενα Γαλύφα έκανε μέσω instagram μια προσωπική εξομολόγηση όσον αφορά τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας και το Προσωπικό θαύμα που της συνέβη . Πιο συγκεκριμένα είπε τα εξής “Όταν ήμασταν μικρούλες, εγώ και η αδερφή μου περνάγαμε τα κοκαίρια στο Κοκκίνη Χάνι της Κρητης μαζί με τους δικούς μας. Ένα από αυτά τα καλοκαίρια πήγαμε να πνιγούμε στην θάλασσα. Εγώ ήμουν 12 και η Έντζη σχεδόν 10. Πήραμε ένα στρώμα να κολυμπήσουμε αλλά ήμασταν από τα πολλά ρεύματα για ώρες στο ίδιο σημείο. Κουραστήκαμε και άρχισε η θάλασσα να μας τραβάει προς τα κάτω. Όταν άκουσε τις στριγγλιές μας ο μπαμπάς από μακριά, κολύμπησε προς τα εμάς να μας σώσει. Είχε κύματα και ρεύματ, γαντζωθήκαμε πάνω του να σωθούμε. Βουλιάζαμε και οι 3 μαζί.Το να πνιγούμε ήταν θέμα χρόνου. Δεν γινόταν να τα καταφέρουμε. Εκεί ο μπαμπάς αποφάσισε αναγκαστικά πως πρέπει να σώσει ένα παιδί. Για να μπορεί να την πετάξει στα βράχια, μπας και γαντζωθεί κάπως.. Επέλεξε την πιο μικρόσωμη. Δεν ήμουν εγώ. Πράγματι τα κατάφεραν. Χτυπημένη η αδερφή μου από τα βράχια αλλά ζωντανή. Βγήκαν στην ακτή σε άσχημη κατάσταση προς την μαμά μου που έκανε αμέριμνη ηλιοθεραπεία. Ο μπαμπάς από το σοκ κινητοποίησε τους πάντες μπας και με βρούνε αλλά ήμουν άφαντη. Με είχαν παρασύρει τα κύματα μέσα στα ανοιχτά, όπου ξαφνικά βρέθηκε ένας δύτης και με ανέσυρε πάνω στην βάρκα του! Μου έκανε όλα αυτά που χρειάζονται και μετά από μισή ημέρα με γύρισε στην ακρή όπου με περίμενε η απελπισμένη οικογένειά μου. Λίγη ώρα μετά έψαχναν όλοι, ακόμα και το λιμενικό, τον χαμογελαστό και λιγομίλητο δύτη που με έσωσε, για να τον ευχαριστήσουμε, και δεν τον βρήκε ποτέ κανείς. Ούτε αυτόν, ούτε την βάρκα του. Το λιμενικό μας διαβεβαίωσε επίσης πως είναι αδύνατον να κολυμπήσει κάποιος δύτης σε εκείνη την περιοχή καθώς υπάρχουν πάντα κύματα και ρεύματα. Και πως τόσα χρόνια δεν είχαν δει ποτέ ούτε έναν. Όπως και δεν ξαναείδαμε ποτέ και εκείνον που με έβγαλε στην ακτή. Ήταν 15 Αυγούστου του 1993!!! Δεν είναι μόνο η σημερινή μέρα που κάθε φορά ξυπνάω και νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη, ΑΛΛΑ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΜΕΡΑ!!! Και πάντα θα κοιτάζω την θάλασσα και θα τρομάζω, αλλά κι έναν ουρανό να με ισορροπεί και να με γαληνεύει. Ξέρω ότι ΕΙΝΑΙ εκεί ανάμεσα και με προσέχει. “
