Στο Πάμε Δανάη και στον Άρη Καβατζίκη μίλησε χθες η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη και είπε τα εξής “Οι άνθρωποι είμαστε τα τραύματά μας. Και ποιος δεν έχει; Εμένα μου συνέβη όντως σε πολύ τρυφερή ηλικία και κομβική. Μαθαίνεις να ζεις με αυτήν την καινούργια πραγματικότητα όταν λείπει ένα κομμάτι σου. Πόνεσα φρικτά, έκανα χρόνια ψυχανάλυση. Στην αρχή είχα φοβερή άρνηση κι έπαθα κατάθλιψη, αλλά το ξεπερνώ και θα το ξεπεράσω. Ζω με αυτό. Ήταν γρήγορο, δεν είχα χρόνο να προετοιμαστώ. Δεν ήταν ατύχημα, αλλά έγινε μέσα σε ένα μήνα. Εγώ πάθαινα κρίσεις πανικού μετά τον χαμό της μητέρας μου. Δεν την είχα πενθήσει ακριβώς, είχα τρομερή άρνηση, δεν είχα κλάψει και δεν ήθελα να δείξω τίποτα από και καλά αξιοπρέπεια. Έρχονταν άνθρωποι στο σχολείο να μου πούνε συλλυπητήρια κι έλεγα ότι είμαστε μία χαρά. Δεν ήθελα να με λυπούνται. Κόμπλεξ του μυαλού. Επειδή δεν ήθελα να το δείξω και να το εξωτερικεύσω, το σύστημα έσκασε” εξομολογήθηκε η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη. Σε άλλο σημείο, η ίδια αναφέρθηκε στη δυσλεξία της. “Η δυσλεξία δεν ξεπερνιέται, την αντιμετωπίζω. Σε εμένα δεν με δυσκολεύει καθόλου αυτό, μπορώ να μάθω πολύ εύκολα κείμενα και να διαβάσω και πάντα μου άρεσε η ανάγνωση και το διάβασμα. Δυσκολεύομαι φοβερά στον γραπτό λόγο. Σαν να κολλάει ο εγκέφαλός μου. Πολλές φορές τα ηχογραφώ για να τα γράψω” είπε η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη.
