Μετά την προβολή του βίντεο με το Γιάννη Καλλιάνο με δάκρυα στα μάτια για το πατέρα του ο Γιώργος Λιάγκας είπε τα εξής στο Πρωινό
“Θα πω κάτι για πρώτη φορά. Ο πατέρας μου ήταν αιμοκαθαιρόμενος, όπως ο πατέρας του κυρίου Καλλιάνου. Έκανε αιμοκάθαρση δύο χρόνια. Δεν είχα χωρίσει ακόμα και μια Κυριακή απόγευμα ήρθε στο σπίτι μου και παίζαμε. Έπαιζε και γέλαγε με τα εγγόνια του.
Την ώρα που έφυγε από το σπίτι, μου είπε ότι ζαλιζόταν. Επέστρεψε στο σπίτι του στον Κολωνό και με παίρνει ο αδελφός του λέγοντάς μου ότι ‘ο μπαμπάς δεν είναι καλά’. Κάλεσα ασθενοφόρο και έτρεξα για το Λαϊκό Νοσοκομείο.
Τον είχαν σε ένα δωμάτιο. Μπήκα του έπιασα το χέρι και μου είπε ότι πονούσε πολύ εδώ (στο μέρος της καρδιάς). Κατάλαβα ότι έχει πάθει έμφραγμα γιατί λόγω της αιμοκάθαρσης – είχαν περάσει δύο ημέρες και είχε φάει και είχε πιει λίγο παραπάνω- είχε πάθει υπερκαλιαιμία. Όταν αυξάνεται το κάλιο, ο άνθρωπος υπάρχει πιθανότητα να πάθει έμφραγμα.
Φώναζα επί 2 ώρες στους γιατρούς “παιδιά έχει πάθει έμφραγμα, πρέπει να τον βάλουμε σε καρδιολογική μονάδα”. Μην πω τι γινόταν εκείνη την ημέρα στο νοσοκομείο. Πέρναγαν άνθρωποι με αίματα, γινόταν ο κακός χαμός. Εγώ δεν είπα ότι “είμαι ο Λιάγκας και θα σας απαυτώσω αν δεν τον πάτε στην καρδιολογική κλινική”. Ούτε έκανα βιντεάκι.
Μετά από δύο ώρες, όταν παίρνουν τον πατέρα μου με το φορείο και εγώ του κράταγα το χέρι, παθαίνει την ανακοπή. Πέθανε ο πατέρας μου την πρώτη φορά κι εγώ του κρατούσα το χέρι. Είναι μία εικόνα που δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Από εκείνη την ώρα και για 3-4 ώρες, όλο το προσωπικό του νοσοκομείου ήταν πάνω από τον πατέρα μου.
Εκείνη τη μέρα ο πατέρας μου πέθανε 3-4 φορές κι επανερχόταν. Την τρίτη ή τέταρτη φορά, επειδή δεν ήξερα τι πρόβλημα θα του είχε δημιουργήσει στον εγκέφαλο όλο αυτό, μπήκα μέσα στον θάλαμο της εντατικής, ενώ μου απαγόρευαν και του ψιθύρισα κάποια πράγματα στο αυτί. Από τότε δεν επανήλθε ποτέ. Έκαναν προσπάθειες οι γιατροί, τους έλεγα εγώ “αφήστε τον να φύγει”. Και έφυγε.
Το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν να βγω και να πω ότι είμαι ο Λιάγκας, ότι έχω δύναμη και άργησαν. Το σκέφτηκα. Ότι αν τον είχαν πάει ένα τέταρτο νωρίτερα στη μονάδα της καρδιολογικής κλινικής ή στην εντατική, μπορεί να είχε σωθεί. Το λέω και ανατριχιάζω. Το εύκολο θα ήταν να αρχίσω να κατηγορώ τους γιατρούς. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που καθόντουσαν 5-6 ώρες μπροστά από έναν άνθρωπο που ζούσε και πέθαινε, ενώ είχε τελειώσει η υπηρεσία τους.
Και τις ώρες που άργησαν, μπορεί να έσωσαν 3-4 ανθρώπινες άλλες ζωές. Δεν έκανα το εύκολο να κατηγορήσω τους γιατρούς. Είναι η πρώτη φορά που το λέω, είναι προσωπικό. Δεν τον κατηγορώ τον άνθρωπο που το κάνει και προφανώς έχουν γίνει ιατρικά λάθη. Δεν είναι θεοί οι γιατροί και κάνουν και πολλά λάθη, αλλά σώζουν ζωές. Συγγνώμη που σας είπα κάτι προσωπικό, αλλά αυτή η ιστορία μου θύμισε τον πατέρα μου”
