Στο ΟΚ και στο Μιχάλη Ροδόπουλο μίλησε η Ντορέττα Παπαδημητρίου και είπε
«αν εξαιρέσεις τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε όλοι μαζί οικογενειακά με το φευγιό του μπαμπά, το σπίτι μου ήταν το καταφύγιο μου. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά και ανεξαρτητοποιούνται, στέκονται στα πόδια τους, βλέπω με έναν τρόπο ότι εξελίσσονται σε δυο σωστούς ανθρώπους. Επίσης, μια μεγάλη ευχάριστη αλλαγή ήταν και η ανιψιά μου, η κόρη της αδελφής μου, της Ελίνας, που μπήκε στη ζωή μας. Θέλω να πω ότι έγιναν πολλά μέσα σε αυτή την οκταετία, τα οποία κάποια στιγμή αποφάσισα να διαχειριστώ όχι απ’ έξω προς τα μέσα αλλά το ανάποδο.
Να ασχοληθώ δηλαδή με μένα, να κοιτάξω τον εαυτό μου, να καταλάβω τα πράγματα που με ζορίζουν. Έβλεπα συμπεριφορές να επαναλαμβάνονται και τις δεχόμουν. Παρατηρούσα τα μοτίβα να είναι ίδια, οπότε είπα κάποια στιγμή: «Τι γίνεται εδώ; Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι αυτός μου φέρθηκε κάπως – στη δουλειά μου ή στα προσωπικά μου. Τι κάνω εγώ; Τι δεν κάνω;». Άρχισα να το ψάχνω λίγο περισσότερο και ήταν ό,τι καλύτερο έχω κάνει.
Σε βοήθησε ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός (NLP);
Κοίταξε, δεν είναι τόσο ψυχολογική μέθοδος όσο πρακτική. Προγραμματίζεις τον εαυτό σου, εκπαιδεύεις τον εγκέφαλο σου να σκέφτεται με τέτοιον τρόπο που να σε εξυπηρετεί στη ζωή όσο καλύτερα. Ασχολούμαι με αυτό από το 2010, διαβάζω, έχω παρακολουθήσει σεμινάρια, έχω πάει και στο εξωτερικό για να μάθω περισσότερα. Κατά τη γνώμη μου, μαζί με την ψυχοθεραπεία, είναι ένας πολύ καλός συνδυασμός. Κάνω τα τελευταία επτά χρόνια ψυχοθεραπεία και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Και στον να κατανοήσω τις συμπεριφορές των άλλων.
