Όπως είδαμε πρόσφατα συνέντευξη στο Madame Figaro και στην Άρτεμις Θύμιου έδωσε ο Μίνως Μάτσας και είπε τα εξής
“Γενικά είμαι χορτασμένος. Δεν έχω απωθημένα. Και δεν με ενδιαφέρει ο άλλος να ξέρει εμένα. Με ενδιαφέρει αυτό που συμβαίνει, που ακούνε τη δουλειά μου και μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε πόσο τους συγκίνησε ή πόσο τους άλλαξε την ημέρα τους ή τη διάθεσή τους. Το ουσιαστικό λοιπόν που με ενδιαφέρει είναι η επικοινωνία μέσα από τη δουλειά μου” δήλωσε.
Υπάρχουν, όπως μοιράστηκε, σημεία στην προσωπική του ιστορία που τα θεωρεί κομβικά: “Σίγουρα υπάρχουν. Το ένα ήταν όταν ξεκίνησα. Με φώναξε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στο σπίτι του. Με ρωτούσε “Εσύ, το έγραψες αυτό;” “Εγώ”, απαντούσα. Και μου έλεγε “Παιξ’το, δεν σε πιστεύω”. (Γελάει.) Μαζί με πολλά κοσμητικά επίθετα, τα οποία τα φαντάζεστε.
Ένα δεύτερο ήταν όταν με φώναξε ο Νταλάρας και μου είπε “έχω μάθει ότι γράφεις” -γιατί το κρατούσα μυστικό – και μου έλεγε “βάλε με να ακούσω”. Και του έλεγα όχι, αλλά ταυτόχρονα ήθελα. Μιλάμε για αρχές 90s που ήταν μια χρυσή εποχή των πραγμάτων. Έχοντας και τη ρετσινιά ότι ο πατέρας μου είχε τη μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρία, δεν μπορούσα να ζητήσω να πει ο Νταλάρας τα πρώτα μου τραγούδια. Πώς θα φαινόταν;
Όταν τα έκανα όλα αυτά, όντως υπήρξαν καχύποπτοι άνθρωποι και άνθρωποι που αμφέβαλαν. Όχι άνθρωποι των οποίων εκτιμούσα την άποψη όμως. Στεναχωρήθηκα πέντε, δέκα φορές. Μετά δούλεψα αρκετά χρόνια και κατάλαβαν κι αυτοί ότι δεν είμαι ένα παιδί το οποίο κάνει το χόμπι του“.
