Η Γιάννα Παπαγεωργίου και ο Χάρης Γιακουμάτος υποδέχτηκαν στο Butterfly stories τη Μαρία Κωνσταντάκη η οποία και είπε τα εξής
“Βλέπω τεράστια διαφορά στο πώς δουλεύω, ας πούμε, τα τελευταία χρόνια λιγάκι τον τρόπο μου. […] Σίγουρα ήμουν και πάρα πολύ σκληρή, εννοώ αγωνιώδης. Και έχω υπάρξει και πολύ επίσης κακοποιητική λεκτικά, ας πούμε, σε φίλους μου. Δεν εννοώ ότι τους έβριζα, αλλά επειδή ακριβώς έχω αντίληψη, ξέρω πού θα σε πονέσει και ξέρω πού θα σε χτυπήσω. Και αυτό είναι μια μορφή κακοποίησης, όταν τον χτυπάς τον άλλον με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Αυτό που τώρα τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να δουλέψω σε σχέση με τον τρόπο μου και πώς, αν θέλω κάτι να το πω με έναν ωραίο τρόπο, ή να μη θίξω τον άλλον, να μην προσβάλω τον άλλον, να μην αισθανθεί μειονεκτικά, να μην αισθανθεί λίγος, οπότε το καταφέρνω, βλέπω τεράστια διαφορά στην ανταπόκριση”.
Το κεφάλαιο “συγγνώμη”
Στη συνέχεια, υπογράμμισε ότι “Τώρα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Τώρα δεν το εννοούσα με τον τρόπο που το έκανα… Θεωρώ ότι σε μεμονωμένα πράγματα, σε μικρά πράγματα, οφείλουμε να ζητάμε… Εγώ αισθάνομαι ότι οφείλουμε να ζητάμε συγγνώμη, κάπως να αποκαθιστούμε λιγάκι την ισορροπία… Πια δεν τη βλέπω την αποτυχία. Δηλαδή τι εννοώ δεν τη βλέπω την αποτυχία; Δεν την παίρνω βαρέως. Δεν την κουβαλάω, το ότι “πω πω και τώρα τι έγινε” και όλα αυτά. Λέω “έγινε έτσι, γιατί έγινε έτσι;”. Προφανώς δεν έκανα κάτι καλά”.
Δηλαδή ακόμα και η επιλογή της δεδομένης συγκεκριμένης χρονικής στιγμής μπορεί να ήταν αυτό το λάθος, ας πούμε. Οπότε θέλω να πω ότι μπαίνω σε μια διαδικασία να δω τα λάθη μου, αλλά χωρίς να με μαστιγώνω. Δηλαδή λέω “ok, αυτό είχα ανάγκη τότε, έτσι έπραξα, μην το ξανακάνουμε”. Και δεν το βιώνω πια σαν αποτυχία, το βιώνω σαν ένα καινούργιο εφαλτήριο για κάτι καινούργιο” είπε καταληκτικά η Μαρία Κωνσταντάκη.
