Όπως είδαμε τη Πέμπτη στην εκπομπή ” Πρωταγωνιστές ” με το Σταύρο Θεοδωράκη βρέθηκε η Ιωάννα Παλιοσπύρου η οποία και πριν 2 χρόνια είχε δεχτεί επίθεση με βιτριόλι στη Καλλιθέα . Η ίδια λοιπόν βρέθηκε στο σημείο της επίθεσης και αποκάλυψε και πότε έβγαλε για πρώτη φορά τη προστατευτική μάσκα της . Δείτε τι είπε και παρακάτω :
Οι απανθρακωμένες ρίζες μαλλιών και το αυτί
Τώρα στο χειρουργείο πάμε να διορθώσουμε το τμήμα του τριχωτού της κεφαλής που έχει καεί, είναι ένα σημείο που δεν θα βγάλω ξανά μαλλιά. Έχουν καεί οι ρίζες. Εδώ μου έχουν τοποθετήσει μόσχευμα από τα πόδια, όπως και στο μάτι και στο μάγουλο και παντού. Θα τοποθετήσουμε έναν διατατήρα, είναι κάτι σαν μπαλόνι που το τοποθετούν οι γιατροί κάτω από το δέρμα με τις τρίχες των μαλλιών. Κάθε εβδομάδα θα πηγαίνω στο νοσοκομείο και θα μου το γεμίζουν με φυσιολογικό ορό. Αυτό θα φουσκώνει και έτσι θα τεντώνεται το δέρμα και θα δημιουργείται πλεονάζον δέρμα.
Μετά από τρεις μήνες θα κάνω πάλι χειρουργείο για να μου αφαιρέσουν τον διατατήρα και να βάλουν το πλεονάζον δέρμα πάνω στο έγκαυμα ώστε να κατεβάσουν την γραμμή των μαλλιών πιο χαμηλά. Αυτί δεν μπορώ να έχω ξανά, απανθρακώθηκε… Η καλύτερη λύση είναι να έχω πρόσθετο μέλος. Θα είναι ένα πτερύγιο από σιλικόνη ζωγραφισμένο, το οποίο θα μπαίνει και θα βγαίνει και θα τοποθετείται με μαγνητάκι».
Για τη σχέση της με τους άνδρες μετά την επίθεση με το βιτριόλι
«Δεν ένιωθα άνθρωπος, ότι δεν έχω καν ανθρώπινη μορφή οπότε ήταν πολύ μακριά να σκεφτώ τον εαυτό μου ερωτικά με κάποιον. Πως να πλησιάσεις κάποιον όταν σκέφτεσαι ότι η εικόνα σου μπορεί να τον απωθεί ή να τον τρομάζει όταν δεν έχεις μαλλιά, αφτί ή φρύδια;Έχω ανακτήσει μεγάλο μέρος της αυτοπεποίθησης που είχα. Πλέον κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μου χαμογελάω και νιώθω ότι είμαι όμορφη. Για μένα η λέξη όμορφη δεν έχει να κάνει 100% με την εξωτερική εικόνα. Έχει να κάνει με το πώς νιώθω, με την αγάπη που παίρνω καθημερινά από τους δικούς μου».
Για την πρώτη φορά που είδε το πρόσωπό της χωρίς μάσκα
«Δεν ήθελα να δω το πρόσωπό μου. Απέφευγα να δω και τα χέρια μου. Στην τουαλέτα του νοσοκομείου είχα καθρέφτη και ήταν καλυμμένος για να μην δω τον εαυτό μου. Είχα την επιλογή, αλλά δεν τολμούσα. Ήρθε η ώρα που ήρθε ο γιατρός και μου έβαλε μέικ-απ και μου έδωσε ένα μικρό καθρέφτη. Κοιτάζω τον εαυτό μου για τρία δευτερόλεπτά, κρατάω την αναπνοή μου και λέω ΟΚ. Είδα τα μάτια μου, το ένα ήταν πολύ άσχημα, τα χείλη μου τραβηγμένα, δεν πίεσα τον εαυτό που πάρα πολύ.
Έβλεπα στον ύπνο μου όνειρα για αυτά που ήθελα να ζήσω. Ξυπνούσα και έβλεπα το πρόσωπό μου και έλεγα όχι πάλι αυτός ο εφιάλτης. Είχα πείσει τον εαυτό μου, πως αυτά που έβλεπα στον ύπνο μου ήταν η πραγματικότητα και αυτό που έβλεπα στον ξύπνιο μου ήταν ένας εφιάλτης».
