Στο vidcast της Δάφνης Καραβοκύρη βρέθηκε καλεσμένη η Ιωάννα Ασημακοπούλου και είπε τα εξής
“Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι ο θάνατος, η μοναξιά, η αρρώστια και η ανημπόρια. Φόβος είναι η απώλεια αγαπημένων μου ανθρώπων, με τρομάζει πάρα πολύ. Η ανημπόρια είναι ακινησία. Πάντα όταν έβλεπα ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν μπορούσαν να περπατήσουν, όλο αυτό είχε περάσει μέσα μου και με τρομάζει. Είναι σημαντικό να δομούμε σχέσεις όχι από φόβο αλλά από ανάγκη για ζωή. Είναι σημαντικό να συνδεόμαστε, φιλικά, συναισθηματικά ή προσωπικά. Τη μοναχικότητα τη θέλω στη ζωή μου, είμαι αρκετά μοναχικός άνθρωπος και μου αρέσει να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου” δήλωσε αρχικά η Ιωάννα Ασημακοπούλου και συμπλήρωσε:
“Μοναξιά έχω αισθανθεί σε στιγμές που έπρεπε μόνη μου να διαχειριστώ πράγματα, πάρα πολύ προσωπικά, γιατί δεν μπορούσε να το κάνει κάποιος άλλος για εμένα. Έπρεπε τη δουλειά να την κάνω εγώ. Ήταν ένα βασικό στάδιο για να μπορέσω να αναδυθώ. Αν δεν είχε περάσει αυτό το στάδιο και ήμουν μέσα στην πολλή κίνηση και φασαρία, δε θα μπορούσα ούτε να διαπραγματευτώ πράγματα με τον εαυτό μου και με τα όποιο α τραύματα κουβαλάει και φέρει ένας άνθρωπος. Όταν βίωσα μοναξιά, ήταν στιγμές πολύ επίπονες, τις οποίες προσπάθησα να διαχειριστώ και να μείνω σε αυτό όσο κι αν πονούσε γιατί ένιωθα ότι έπρεπε”.
Επιπλέον, η γνωστή ηθοποιός αποκάλυψε το μυοσκελετικό πρόβλημα που αντιμετώπισε: “Είχε μια μοναξιά ο κηδεμόνας. Για μένα τότε ήταν μια μεγάλη φυλακή. Ο κηδεμόνας ήταν από τον λαιμό μέχρι τη λεκάνη, που έδενε πίσω με ιμάντες. Τον φόρεσα από την πέμπτη Δημοτικού μέχρι το Λύκειο. Είχα σκολίωση, κύφωση… τα είχα όλα. Δεν ήταν άνετο να κάτσεις. Έπρεπε να τον φοράω 22 ώρες το 24ωρο. Δεν μπορούσα να κάτσω άνετα, για να ισιώνει η πλάτη. Εκεί δημιουργήθηκε και η αποσύνδεση. Ήταν μια άμυνα για να μην πληγώνομαι, ειδικά όταν δεν μπορούσα να συμμετέχω στις εκδρομές. Ήταν αποκλεισμό και ως νεαρό κορίτσι, δεν μπορούσα να φλερτάρω. Ήταν πρωτόγνωρο”.
