Στις Rainbow Mermaids βρέθηκε ο Σταμάτης Κραουνάκης και αναφέρθηκε στη συνεργασία του με Άλκηστις Πρωτοψάλτη και Λίνα Νικολακοπούλου. Πιο συγκεκριμένα είπε Αναφορικά με την επιτυχημένη τους συνεργασία, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης σημείωσε ότι “Ήθελε ο Θεός και μάλλον ήθελε και όλο μαζί. Και η φωνή της Άλκηστις πάνω στα τραγούδια μας και το τι γράψαμε και όλο αυτό ήταν πάρα πολύ φρέσκο, ενώ πάταγε πολύ στο τραγούδι. Άκουγες κάτι που σου θύμιζε κάτι. Είχε πολύ ωραία παιξίματα. Ο ‘Άδωνις’ είναι ένα τραγούδι αθάνατο, για να το πούμε έτσι. Ήταν αθάνατα τραγούδια”. Αποκαλύπτωντας το πώς δημιούργησε το δημοφιλές τραγούδι, ο Σταμάτης Κραουνάκης δήλωσε πως “Ο ‘Άδωνις’ υπήρχε, εγώ το έχω γράψει αυτό, ήταν δικό μου. Υπήρχε ο Άδωνις, που υπάρχει ακόμα στη Νέα Σμύρνη, το καφέ που πήγαινα με τον Γιώργο Μανιώτη. Τελείωνε ο δίσκος και δεν είχαμε ένα γρήγορο τραγούδι. Είχε έρθει η Άλκηστις να κάνουμε λίγη πρόβα, τότε που έμενα σε ένα σπίτι στο Παλαιό Φάληρο. Ήρθε ο Μανιώτης να μας πάρει να πάμε να φάμε κάτι, μπαίνουμε στο αμάξι και του λέω ‘Βρε Γιώργο μου, δεν έχω ένα γρήγορο’ και μου λέει ‘Γράψε για τον Άδωνι που πηγαίνουν τεκνά και φοιτητές’ και φτιάχνω το ρεφρέν μέσα στο αμάξι, πηγαίνοντας να φάμε. Η χοντρή νευρικά είναι ο Γιώργος, βέβαια”.
Επιπλέον, ανέφερε ότι “Δεύτερο μεγάλο έργο που και αυτό άφησε στίγμα είναι το ‘Ανθρώπων έργα’ που ήταν αρκετά χρόνια μετά, με εξώφυλλο που η Άλκηστις είναι με το κοχύλι. Μας είπαν ότι ‘Μουρλαθήκατε όλοι;’ Αυτό ήταν για πλάκα και τελευταία ώρα σχεδόν το αποφάσισε η Άλκηστις. Ανοίξαμε το Γκάζι εκείνη τη χρονιά και με έπαιρνε τηλέφωνο ο Γιώργος Παπαστεφάνου και μου έλεγε ‘Έχετε τρελαθεί; Βάλατε την Άλκηστις τυφλή με το κοχύλι στο μάτι;’ Ήταν η πρώτη χρονιά που είχαμε την κούνια. Το είχαν στήσει ο μέγας Βουτσινάς και ο μέγας Παντελιδάκης και η θεά Λίνα, που μόλις μπήκαμε και μας το έδειξε ο Μαροσούλης, έβγαλε την κολόνια, έκανε σταυρό κάτω και είπε ‘Εδώ θα γίνει η σκηνή’. Αυτό ήταν συνεργείο αυτοκινήτων παλιά”.
“Γινόταν χαμός, δουλεύαμε 6 μέρες στην εβδομάδα, δεν υπήρχε τραπέζι για πέντε μήνες. Ήταν καταρχήν ο τρόπος που δείχναμε τα τραγούδια, ήταν η ομάδα. Ο Μακεδόνας, ο Στέργιογλου, ο Μπάσης πιτσιρικάς, ο Σώτος, η Σοφία Χρήστου. Ήταν ομάδα και η Άλκηστις, αυτό πρέπει να της το δώσουμε, ήταν αρχηγός. Κρατούσε το κόλπο πάνω της και με τρομερή δύναμη και τρομερή πίστη και -ας μου επιτραπεί η λέξη- υπακοή στους δημιουργούς. Και είχαμε τον Ανδρέα, τον τεράστιο Ανδρέα Βουτσινά ήταν άλλη μία πολύ μεγάλη τύχη μέσα στη ζωή μου”.
