Στο Madame Figaro και στη Σιμέλα Κολαγκελέ μίλησε ο Γιώργος Καραμίχος και είπε Ο πρώτος ίλιγγος ήταν η πρώτη έξοδος, όταν έφυγα από τη Βέροια για την Κέρκυρα. Τότε οι δρόμοι δεν ήταν όπως σήμερα, ήθελες 13 ώρες για να φτάσεις, δεν υπήρχαν κινητά και Διαδίκτυο. Αυτή ήταν η μεγάλη απόσταση. Ήμουν 17,5 χρονών όταν έφυγα για πρώτη φορά από το σπίτι μου ξέροντας πολύ καλά ότι δε θα ξαναγυρίσω. Ανέλαβα να κόψω μόνος μου τον ομφάλιο λώρο, γιατί εκείνοι που θα έπρεπε δεν το είχαν κάνει, έπαιζαν το δράμα “τι κρίμα που φεύγεις”. Δεν είναι “κρίμα”, είναι “επιτέλους, ήρθε η ώρα να πετάξεις”. Όταν αναλαμβάνεις να κάνεις μόνος σου αυτό το ταξίδι, αισθάνεσαι παράλληλα ότι πληγώνεις τους άλλους. Εκπαιδεύεσαι στην πεποίθηση ότι πληγώνεις τους άλλους και ότι είσαι ο προβληματικός της υπόθεσης. Πώς να μην υπάρχει μετά από αυτό φόβος δέσμευσης; Πώς να αφεθείς, να ησυχάσεις σε μια σχέση όταν έχεις την πεποίθηση ότι έχεις ήδη πληγώσει τους γονείς σου;” δήλωσε. Ποια είναι η σχέση του σήμερα με τους γονείς του; Ο ίδιος απάντησε πάνω σε αυτό: “Φέτος ήταν η πρώτη φορά που απόλαυσα το χωριό μου και τους γονείς μου, γιατί πήγα εκεί χωρίς καμία προσδοκία. Συνδέθηκα με ό,τι μου ήταν εύκολο να συνδεθώ, ό,τι δε με πλήγωσε ποτέ: τα δέντρα, τα ζώα, τη φύση. Σε όλα τα άλλα πήγα απλώς με ένα κομμάτι αποδοχής, όχι συγχώρεσης, αποδοχής. Το να αποδέχεσαι είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί σε απαλλάσσει από τη νεύρωση, από τον φόβο των προσδοκιών“.
