Στο Elle και στη Φωτεινή Σίμου μίλησε ο Γιώργος Χρυσοστόμου και είπε
Ένα από τα πράγματα που υπάρχουν στον πυρήνα του έργου είναι το μέλλον, η νέα αρχή, αλλά συμπεριλαμβάνοντας το τέλος ως προϋπόθεση, ως μετάβαση.
Πάντα με φόβιζε το μέλλον. Και όχι θεωρητικά, αλλά πολύ πρακτικά: τι θα γίνει στην προσωπική μου ζωή, στην επαγγελματική, στη συναισθηματική, στη σχέση μου με τον κόσμο. Το μέλλον κουβαλά μια φυσική τάση προς την ανησυχία, όπως το παρελθόν φέρει συνήθως μια λύπη. Αυτά τα δύο άκρα, το πριν και το μετά, με αποσπούν από το μόνο που μπορώ στ’ αλήθεια να βιώσω: το τώρα. Δεν είναι ότι μου δίνει δύναμη το παρόν, αλλά καταλαβαίνω πλέον ότι εκεί, στο παρόν, χάνει τη δύναμή του ο φόβος. Όταν είμαι σε επαφή με το τι γίνεται αυτή τη στιγμή, ο φόβος μικραίνει. Ίσως όχι γιατί τον ξεπερνάω, αλλά γιατί απλώς δεν υπάρχει χώρος για να τον ακούω. Με το τέλος, αντιθέτως, έχω αποκτήσει μια ειρηνική σχέση. Είναι η μόνη αντικειμενική αλήθεια που μπορώ να δεχτώ ότι υπάρχει. Με ησυχάζει. Ένας φίλος μού έλεγε ότι δεν μπορεί να συλλάβει την έννοια της ανυπαρξίας, πώς είναι να μην υπάρχει τίποτα. Κι εγώ του απαντούσα ότι για εμένα αυτό είναι απελευθερωτικό. Δεν το λέω απαισιόδοξα. Αλλά νιώθω μια ησυχία στη σκέψη ότι όλα κάποτε τελειώνουν. Ίσως γιατί έχουν τελειώσει πολλά πράγματα στη ζωή μου. Και κάθε τέλος, όσο επώδυνο κι αν είναι ή αφορά κάτι κακό, φέρνει πάντα μαζί του ένα πένθος, αλλά και μια αρχή. Μου παίρνει λίγο χρόνο κάθε φορά να το θυμηθώ, αλλά πάντα το θυμάμαι: δεν υπάρχει μόνο το “τελειώνει”. Υπάρχει το “τελειώνει-αρχίζει”. Μαζί. Είναι τελ-αρχή. Και νομίζω ότι εμείς οι άνθρωποι δεν γινόταν να το δούμε αλλιώς. Αλλά ας κοιτάξουμε τη φύση: δεν υπάρχει στ’ αλήθεια τέλος, αλλά μετάβαση. Και έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Απλώς η μετάβαση δεν έχει πια τον χώρο που της αξίζει. Την προσπερνάμε, ζούμε βιαστικά. Εγώ όμως την παρατηρώ στα φυτά και στα λουλούδια. Κόβεις ένα κλαδί και θες να ξεπεταχτεί κάτι καινούριο. Και περιμένεις. Αλλά στην πραγματικότητα, κλαδεύοντας, το καινούριο έχει ήδη αρχίσει.
