Όπως είδαμε πρόσφατα την Ημερίδα Θάλπος Ψυχική Υγεία μίλησε η Γιάννα Τερζή και είπε
«Ως γυναίκα γεννημένη στην Ελλάδα είχα εκπαιδευτεί να αισθάνομαι ντροπή για διάφορα πράγματα. Αλλά δεν περίμενα ότι στα 40 μου, πριν από 3 χρόνια θα έρθει να προστεθεί στη λίστα ακόμα ένα. Ένας όγκος στον νωτιαίο μυελό, ο οποίος αφού αφαιρέθηκε, με άφησε με μια βλάβη στο σώμα μου από τη μέση και κάτω. Στην ουσία να μην μπορώ να αισθανθώ τα πόδια μου, όσο τα αισθανόμουν πριν» εξομολογήθηκε η Γιάννα Τερζή.
«Αυτό, εκτός από την ταλαιπωρία και την περιπέτεια που πέρασα, μέχρι να σηκωθώ από το αμαξίδιο, μέχρι να μπορώ να περπατήσω, με έκανε να αισθάνομαι μια ντροπή και να το μοιραστώ, αλλά και για να ξαναγυρίσω στη δουλειά μου, στη σκηνή, όπου πρέπει να σταθώ, με τα πόδια, να φορέσω ψηλότερα παπούτσια και όχι αθλητικά, το οποίο δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξανακάνω.
Η ντροπή και η προκατάληψη γύρω από αυτό ερχόταν σε συνεργασία με αυτό που αισθάνομαι μέσα μου και με αυτό που αντιμετώπιζα από τους γύρω μου. Η φράση “μια χαρά φαίνεσαι, δεν έχεις τίποτα”, με έκανε να κλείνομαι ακόμα περισσότερο και να αισθάνομαι ακόμα περισσότερο ντροπή γι αυτό που πέρασα, ενώ είχα περάσει έναν Γολγοθά.
Η βλάβη που παθαίνει κάποιος στο σώμα του, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη φροντίδα και προσοχή, για να μην περνάει και να γίνεται αναπηρία, που είναι η διακοπή στην πρόσβαση σε αυτά που έχουν όλοι, που δεν έχουν την ίδια βλάβη με εσένα. Και να παρέχεται στους ασθενείς ή στους πρώην ασθενείς όλη η βοήθεια του κόσμου, για να μπορεί να επιστρέψει κάποιος στη δουλειά του και να αισθάνεται σιγουριά και όχι ανασφάλεια. Να αισθάνεται ξανά δημιουργικός και να μπορεί να απολαμβάνει τη δουλειά του, όσο την απολάμβανε και πριν την ασθένεια» πρόσθεσε η Γιάννη Τερζή.
