Στη Πρώτη Λέξη με τον Αντώνη Σρόιτερ βρέθηκε η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση και είπε τα εξης “Είμαι μαμά που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο που μπορεί. Είμαι λίγο αυστηρή σε κάποια πράγματα που με ενδιαφέρονται. Άλλη μαμά στον Νίκο, άλλη στον Λέοντα.”
“Η μαμά μου με κοιτά με δυσπιστία και απηυδεί πολλές φορές. Δεν θα το έκανα αλλιώς.”
Παρότι δέχεται παρατηρήσεις, μένει πιστή στη δική της φιλοσοφία ανατροφής, θέλοντας να είναι παρούσα:
“Θέλω να είμαι εγώ, έχω βοήθεια αλλά θέλω τα παιδιά να βλέπουν εμένα και εγώ τα παιδιά.”
Πώς άλλαξε η στάση της από το πρώτο στο δεύτερο παιδί
Η Εριέττα περιγράφει και τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο εγκυμοσύνες και στα δύο πρώτα χρόνια ως μητέρα:
“Στο πρώτο ήμουν αποφασισμένη ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Στο δεύτερο παιδί έχω αποσυμφορηθεί και από αυτό. Προσπαθώ να χαμηλώνω τις προσδοκίες που έχω από τον εαυτό μου.”
Η εμπειρία την έκανε πιο ευέλικτη, λιγότερο αυστηρή με τον εαυτό της και περισσότερο συνειδητοποιημένη.
Η σχέση με τη μητέρα της και η διαφορετική αντίληψη για την αγάπη
Η Εριέττα Κούρκουλου αναφέρθηκε και στο πώς η δική της μητέρα αντιμετωπίζει την γιαγιαδίστικη αγάπη:
“Η δική μου μαμά δεν ήταν σε αυτό το πλαίσιο εκεί οπότε σε αυτά τα διεκπεραιωτικά εγώ είμαι εκεί. Ως γιαγιά έχει τρελαθεί. Η μαμά μου εκφράζει την αγάπη της με δώρα. Εκεί έχουμε μια διαμάχη.”
Και εξηγεί γιατί δεν συμφωνεί:
“Εκ των πραγμάτων τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για αυτό. Τα περισσότερα παιδιά προτιμούν να περάσεις χρόνο μαζί τους.”
“Ήμουν πιο φοβική πριν γεννηθούν τα παιδιά μου”
Η μητρότητα στάθηκε κομβική στη διαδρομή της, αλλά και στη συναισθηματική της ισορροπία. Η ίδια παραδέχτηκε:
“Ήμουν πιο φοβική πριν γεννηθούν τα παιδιά μου το οποίο δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Πριν φοβόμουν πολύ τον θάνατο. Από τότε που γέννησα μου έχει φύγει ο φόβος για τέτοια ζητήματα και έχει πάει μόνο στα παιδιά μου. Δηλαδή να είναι καλά τα παιδιά μου και εμείς ό,τι να ναι. Υπάρχει άλλη προτεραιότητα και αυτό με έχει απελευθερώσει.”
“Τα έζησα όλα πολύ νωρίς και αυτό μετράει”
Η Εριέττα Κούρκουλου Λάτση αναφέρθηκε στη δύσκολη, έντονη κι αντιφατική περίοδο της εφηβείας της:
“Τα έζησα όλα πολύ νωρίς και αυτό μετράει. Το θέμα των ζώων το είχα από την ηλικία των ζώων. Το ότι οι γονείς μου είχαν μεταφέρει κάποιες αξίες μετράει. Χάθηκα αρκετά μέσα στην εφηβεία, το γλέντησα παραπάνω αλλά επέστρεψα σε αυτό που ήταν να γίνω πάντα. Ούτε με ναρκωτικά έμπλεξα ποτέ ούτε κάτι τέτοιο. Στα 13 άλλα παιδιά δεν βγαίνανε στο Γκιουζέλ τότε.”
Η απώλεια του πατέρα της ήταν καθοριστική:
“Έπαιξε ρόλο και το ότι είχα έναν μπαμπά πολύ αυστηρό και όταν έφυγε από τη ζωή συνέπεσε μια μεγάλη ελευθερία όταν έφυγε από τη ζωή μαζί με ένα συναισθηματικό φορτίο που το ξέσπασα έτσι. Ήταν ένα ξέσπασμα, το βίωσα έτσι για να το κρύψω, βρήκα σε καλό δεν βρήκε, αλλά ξεπεράστηκε.”
