Όπως είδαμε χθες η Έλλη Τρίγγου έγραψε μια επιστολή προς όλες τις γυναίκες που θεωρήθηκαν Μάγισσες . Πιο συγκεκριμένα είπε
Μη λες πολλά, µη ζητάς πολλά, µην ξέρεις πολλά, µην ενοχλείς, µην απορείς, µην προκαλείς, µη νευριάζεις -πάλι περίοδο έχεις;- µη γίνεσαι ξινή µε τις απαιτήσεις σου, µη χαλάς το γλυκό µουτράκι σου και γίνεσαι άσχηµη, µη µας ζαλίζεις µε τον φεµινισµό και τον όρο ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ, είµαστε ίσοι, κάτσε φρόνιµα, το ‘χεις κερδίσει, είσαι αντράκι εσύ.
Δεν είµαι αντράκι. Είµαι γυναίκα. Έχω την ευλογία να αιµορραγώ και το χάρισµα να συναισθάνοµαι. Ναι, έχω κερδίσει, δεν µε καις πια στην πυρά όπως κάποτε. Τώρα µε σφάζεις µέσα στο σπίτι µου που µπήκες µε το κλειδί σου. Έχω κερδίσει. δεν είµαι µόνο δούλα ή µόνο κυρά, είµαι εργαζόµενη, νοικοκυρά, παντρεµένη, χωρισµένη, ερωµένη, µάνα, άκληρη, πάντως ανεξάρτητη, αρκεί να τα βγάζω πέρα µε όλα και να µη βγάζω περισσότερα από εσένα. Έχω κερδίσει. αν µε βιάσεις µπορώ να πάω στο δικαστήριο και να βιαστώ ξανά και ξανά από άντρες δικαστές. Έχω κερδίσει. εάν περάσω κάποια ηλικία, δεν µε βλέπεις καν, δεν είµαι πια γυναίκα, ησύχασα, ενώ εσένα πόσο σου πάνε τα γκρίζα µαλλιά!
Φυσικά και έχω κερδίσει. Η φλόγα που έκαψε εκείνες τις µάγισσες, τις αλλόκοτες, η ίδια φλόγα καίει µέσα µου. Εκείνες µε καθοδηγούν και µου ψιθυρίζουν να συνεχίζω, κι ας φοβάµαι. Να µιλάω, κι ας µην ακούγοµαι. Να ενοχλώ, κι ας κινδυνεύω. Να εµπιστεύοµαι τη διαίσθησή µου, κι ας µε λένε τρελή. Να πολεµάω, κι ας µισώ τα όπλα. Να µε φροντίζω, εµένα και όλες τις άλλες, να µην κάνω την καρδιά µου πέτρα, να έχω καρδιά µάλαµα, να αγαπάω δυνατά και παθιάρικα και αυτή η αγάπη να κάνει τον ψίθυρο ουρλιαχτό και τη φλόγα πυρκαγιά. Να καεί το κακό και από τις στάχτες να γεννηθούν διαµάντια. Είµαι γυναίκα. Φυσικά και έχω κερδίσει.
