Στο κανάλι Rainbow Mermaids μίλησε χθες η Ελένη Ράντου και είπε τα εξής Μιλώντας για το επιτυχημένο σίριαλ του Mega, που είχε γράψει ο Γιώργος Καπουτζίδης, η Ελένη Ράντου σημείωσε ότι “Στις Σαββατογεννημένες ήμασταν φίλοι. Ουσιαστικά πήραν μια θεατρική παράσταση που ήμουν εγώ, η Κατιάνα Μπαλανίκα και ο Σάκης Μπουλάς και μας έβαλαν όλους, οπότε πηγαίναμε από το θέατρο στο σίριαλ και από το σίριαλ στο θέατρο. Ήταν οικογενειακό το κλίμα! Συν, που εγώ πέθανα με τις σκηνές της ‘Πυρκαγιάς’. Εκεί πέρα σταματάγαμε από τα γέλια… Είχαμε την πρώτη πρώτη σκηνή που πάμε οι τρεις να δούμε τον αείμνηστο Σάκη Μπουλά στο νοσοκομείο, ο οποίος τρώει ένα γιαούρτι και μας κοιτάει και δεν μιλάει, μιλάγαμε εμείς. Το γύρισμα πρέπει να κράτησε 8 ώρες από τα γέλια. Τι έκανε: Είχε βρει ένα καταπληκτικό εύρημα και έπαιζε παριστάνοντας ότι φοβόταν ότι αυτές οι κυρίες θα του φάνε το γιαούρτι. Όταν είδα ότι κάνει αυτό -γιατί εμείς μιλάγαμε κανονικά- είχε “πάρει” τη σκηνή και είχε φύγει. Ενδιαφερόσουν μόνο για αυτό που κάνει αυτός. Κάθε φορά που έβλεπα το καχύποπτο βλέμμα, ότι “αυτή ήρθε να μου φάει το γιαούρτι” τελείωσε… Κάναμε 8 ώρες, ήταν αδύνατο μέχρι να σταματήσει να μας κοιτάζει έτσι. Τον καταστρέψαμε”. Στη συνέχεια, η γνωστή ηθοποιός μίλησε για τη σειρά “Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή”, που πρωταγωνίστησε στο παρελθόν, σημειώνοντας ότι “Θα γίνει ταινία και χαίρομαι πολύ. Εμείς δεν θα παίζουμε, είναι άλλο το cast, είναι μία δεκαετία μικρότερες οι πρωταγωνίστριες, όπως θα έπρεπε να είναι. Στη δική μας ηλικία πόσο να θυμούνται ότι τις βίασαν στο σχολείο; Ήταν ένα σίριαλ πριν την εποχή του. Το ότι σταμάτησε ήταν ένα τράνταγμα, ήταν τράνταγμα και όταν γυριζόταν και όταν σταμάτησε. Νομίζω ότι το serial μας υπερέβαινε όλους. Εγώ είχα γειωθεί πολύ καλά. Ολοκλήρωσα το ‘Κωνσταντίνου και Ελένης’, γινόταν το ‘Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή’, περπατούσα στην Πανεπιστημίου και σταματούσαν τα αυτοκίνητα. Υπήρχε μία αίσθηση: “ποιος rockstar και ποιος πρωθυπουργός”. Στο θέατρο, την ίδια στιγμή, παίζουμε με 12 θεατές. οπότε γειώθηκα πάρα πολύ καλά. Ξέρεις ότι αυτά είναι τόσο σημαντικά όσο και δεν είναι. Βέβαια η δουλειά πήρε μπροστά αλλά χρειάστηκε 1,5 μήνας. Ενώ βγαίνοντας από το θέατρο γινόταν της μουρλής, μπαίνοντας…”. Κατέληξε, μάλιστα, λέγοντας πως “Η παράσταση έκανε επιτυχία μετά από έναν μήνα, ήταν σαν τα ‘Εγκλήματα’. Όταν κάτι είναι λίγο πιο μπροστά από την εποχή του, αργεί να το καταλάβει ο κόσμος. Αλλά θέλω να πω ότι για τουλάχιστον ένα μήνα ζούσα όλες τις όψεις, τον πανωλεθρίαμβο και την πανωλεθρία και τον θρίαμβο, οπότε έμαθα ότι όλα είναι τόσο σχετικά και δεν έχουν να κάνουν ούτε καν με τον πόνο και την αγάπη που δίνεις”.
