Στο Restart με τη Λιλή Πυράκη βρέθηκε ο Δημήτρης Μακαλιάς και είπε τα εξής “Όσο μεγαλώνω έχουν το φόβο του θανάτου. Θεωρώ ότι αυτό είναι το βασικό μου σκοτάδι που απεχθάνομαι, δεν θέλω καθόλου. Ο θάνατος γενικά δεν μ’ αρέσει. Προσπαθώ όμως να έρχομαι πιο κοντά του. Ξέρεις σιγά σιγά να ξαναπάω σε κηδείες, γιατί για χρόνια δεν ήθελα να πηγαίνω σε κηδείες. Να παρακολουθώ, να δω την κηδεία του Πάπα, ξέρω για κάποιο περίεργο λόγο. Αλλά δεν… Δεν ηρεμώ. Με φοβίζει. Επειδή έχω χάσει εν τω μεταξύ και τον αδερφό μου, σε μικρή ηλικία, όπου έζησα δύο γονείς να χάνουν ένα παιδί” ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. Εγώ ήμουν 27, 28. Και λέω, ξέρεις τι με φοβίζει τώρα, μη συμβεί τίποτα στη ζωή μου τέτοιο. Αυτό εγώ δεν θα το παλέψω. Δηλαδή ξαφνικά αρχίζω και καταλαβαίνω και λέω, τι ήρωες αυτοί οι γονείς μου. Τι κάνανε, πώς επιβίωσαν, πώς συνέχισαν; Δηλαδή όταν το σκοτάδι είναι τόσο βαθύ, αυτή η μαύρη τρύπα του, φοβάμαι μη με ρουφήξει. Οπότε αυτό είναι ένα σημείο, το οποίο με τρομάζει. Όχι όμως να με κάνει δυσλειτουργικό, να είμαι όλη την ώρα μην αυτό, μη το άλλο. Αλλά είναι σαν κάτι που λες, εδώ είναι, απλά δεν χτυπάει την πόρτα ακόμα. Αλλά είναι δίπλα στην πόρτα. Αρκεί να κάνει ένα παπ και να μου τη χτυπήσει. Αυτό το παπ που δεν μπορώ να το ελέγξω, γιατί έχω και αυτό το πρόβλημα, μου αρέσει να ελέγχω τα πράγματα. Είμαι Παρθένος και θέλω όλα τα πράγματα να είσαι στη θέση του σε τάξη να μπορώ να τα ελέγξω. Αυτό είναι το μόνο που δεν μπορώ να ελέγξω” συμπλήρωσε, επισημαίνοντας: “Σε κάποια πράγματα, στην αρχή το restart είναι πολύ έντονο. Αλλάζουν δηλαδή δομικά τα πράγματα. Αλλάζει ο ρυθμός της
ζωής. Αλλάζει η αντιμετώπιση στα πράγματα. Οι προτεραιότητες. Εντάξει, στην αρχή περνάς μια κρίση. Πολύ έντονή. Τάσεις αυτοκτονίας. Στην αρχή δεν ήξερα αν μπορούσα να το χειριστώ. Στην αρχή με γέλιο και με ηρεμία. Μετά ήρθε η τρικυμία. Μετά να ηρεμήσω. Ξαναμπήκα
στο ρυθμό πολύ αργά”. Όσο για τον ερχομό των παιδιών του, καρποί του έρωτά του με την Αντιγόνη Ψυχράμη, ο ίδιος πρόσθεσε: “Τα παιδιά, ας πούμε, είναι μια άλλη κομβική στιγμή η οποία μου κάνει ένα restart πάλι, θετικό. Όπως με το θάνατο λειτούργησε. Το ίδιο πράγμα έγινε, περιέργως. Θάνατος και γέννα. Με κάνουν να ξαναμυρίσω πράγματα που δεν μύριζα. Να ξαναδώ τον ήλιο όπως δεν τον έχω ξαναδεί. Να ακούω μουσική και να ακούω όλα τα όργανα και να δίνω χρόνο να κάνω επανάληψη σε κάποια πράγματα. Να μην τρέχω με το αυτοκίνητο, να προσέχω στο στοπ παραπάνω. Να μην βρίσω τον οδηγό που τα έχει κάνει όλα λάθος και του άξιζε ίσως και μια μούντζα. Όχι, δεν με ενδιαφέρει πια τίποτα άλλο. Με ενδιαφέρει εγώ, το παιδάκι μου να
ξανά αισθανθούμε πράγματα που δεν αισθανόμαστε”. “Αν μπορούσα θα το είχα γεννήσει εγώ αυτό το παιδί. Γιατί δεν γεννάμε οι άντρες; Ναι, ήμουνα μέσα. Όλη τη ζωή μου θέλω να τη μοιράζω με τη γυναίκα μου. Κάθε στιγμή. Καλή, κακή, θέλω να είμαστε μαζί. Γι’ αυτό και είμαστε αχώριστοι με την Αντιγόνη. Δηλαδή, άμα λείψουμε 2-3 ώρες ο ένας από τον άλλο μέσα στη μέρα, δεν έγινε κάτι, δεν λέμε κάτι αλλά νιώθουμε ότι κάτι χάσαμε. Ο ένας από τον άλλο. Οπότε δεν θα μπορούσα να λείψω δευτερόλεπτο από τη γέννα. Τώρα, η στιγμή που ο Χάρης ήρθε, ναι ένιωθα έτοιμος. Ήταν… Βασικά το περίμενα νομίζω. Ήταν κάτι που ήθελα μια ζωή. Όλο αυτό. Νομίζω ότι ξαναγεννήθηκα. Rebirth θα πω, αντί για restart εδώ” κατέληξε.
