Ο Δημήτρης Καιρίδης βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας μίλησε στα Παραπολιτικά και στη Σάσα Σταμάτη και είπε τα εξής Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σας;
Τον Φεβρουάριο του 2007. Θυμάμαι ότι ήταν Σάββατο πρωί κι εγώ ήμουν στη Βοστώνη. Είχα επιστρέψει στην Αμερική το 2005, για δύο χρόνια, ως καθηγητής στην Έδρα Καραμανλή στο Πανεπιστήμιο Ταφτς. Ετοιμαζόμουν να γυρίσω στην Ελλάδα και να επανέλθω στα καθήκοντά μου στο πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη.
Την προηγούμενη, συνάδελφοι και φίλοι διοργάνωσαν ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι. Ξενυχτισμένος, αλλά κεφάτος, σηκώθηκα να φτιάξω τις βαλίτσες μου, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο μεσαίος αδελφός μου (είμαστε τρία αδέλφια, εγώ είμαι ο μικρότερος). Με ξέπνοη φωνή μού ανακοίνωσε ότι το νεογέννητο κοριτσάκι του είχε διαγνωσθεί με μια βαριά αναπηρία. Και πως ήμουν ο πρώτος που το μάθαινε. Προσπάθησα να φανώ ψύχραιμος, αλλά, για κάποια δευτερόλεπτα, τα έχασα.
Θυμάμαι ότι με το που κλείσαμε το τηλέφωνο έτρεξα να βρω στο Google λεπτομέρειες για τη συγκεκριμένη πάθηση. Και την ίδια ώρα πρόβαλλα μέσα μου ανήσυχες εικόνες από το μέλλον. Πώς είναι να μεγαλώνει ένα τέτοιο παιδί, τι δυσκολίες θα αντιμετωπίσει το ίδιο και η οικογένειά μας. Αυτό που δεν πέρασε τότε από το μυαλό μου ήταν η αγάπη που αυτό το παιδί, η ανιψιά μου, μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια.
Με τη σύζυγό σας, τη Μαριλίζα, είστε 15 χρόνια μαζί. Πώς γνωριστήκατε και πώς παντρευτήκατε;
Με τη Μαριλίζα είμαστε μαζί από το 2010. Γνωριστήκαμε το 2009 στο Υπουργείο Εξωτερικών, στο γραφείο του τότε υφυπουργού και κοινού μας φίλου Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Παντρευτήκαμε το 2011 και αποκτήσαμε την κόρη μας το 2012 και τον γιο μας το 2014. Εγώ, ως μεγαλύτερος, ήμουν πιο συνειδητοποιημένος.
Απλώς δεν ήθελα μεγάλη τελετή. Εντέλει, κατόπιν «διαπραγμάτευσης», καταλήξαμε να κάνουμε έναν γάμο μόνο με φίλους και στενούς συγγενείς, μακριά από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Διαλέξαμε έναν τόπο μαγικό, που εγώ ήξερα καλά από τη Θερινή Ακαδημία που διοργανώνω κάθε χρόνο: την Αρχαία Ολυμπία. Το γαμήλιο γλέντι έγινε λίγο πιο πέρα, στο Κτήμα Μερκούρη, που οι ιδιοκτήτες του, τα αδέλφια Κανελλακόπουλοι, μας παραχώρησαν.
Δυστυχώς, ο ένας αδελφός, ο Χρήστος, έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι παραλίγο να «αναχωρήσουμε» πολύ νωρίτερα, όταν οι τρεις μας ξεμείναμε στο κτήμα, νωρίς το πρωί της επομένης του γάμου, μετά το γλέντι, και ο Χρήστος, παρά την έλλειψη της απαραίτητης διαύγειας, για να το πω κομψά, φιλοτιμήθηκε να μας επιστρέψει στην Ολυμπία μέσα από τους στενούς επαρχιακούς και άκρως επικίνδυνους δρόμους της Ηλείας.
