Όπως είδαμε πρόσφατα στο Plan b και στη Μαρία Λυσσάνδρου μίλησε ο Χρήστος Λούλης και είπε τα εξής
“Όταν ήμασταν παιδιά και η μαμά μάς έδινε ένα χάπι, μας το έβαζε σε μια φέτα ψωμί με βούτυρο, για να βοηθήσει να “γλιστρήσει”. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει κι εδώ. Θα εξηγήσω τι εννοώ: Ό πατέρας μου είχε μια επιχείρηση και ήταν πωλητής. Και αν το καλοσκεφτώ, δεν θα μπορούσα να τον φανταστώ με κάποια άλλη ιδιότητα. Εγώ κατάλαβα από πολύ νωρίς ότι δεν είχα αυτό το ταλέντο – γιατί είναι πολύ μεγάλο ταλέντο αυτό… Κατάλαβα, λοιπόν, ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνω πολιτικός. Δεν μπορώ να πουλήσω τίποτα – από ένα στιλό, μέχρι μια ιδέα. Εχω μια εγωιστική περηφάνεια που με αποτρέπει να διεισδύσω στο μυαλό σου και να σε επηρεάσω για να κάνεις αυτό που θέλω εγώ. Θα σταθώ απέναντί σου και θα σου πω: “Θες να ‘ρθεις; Δες θες; Καλώς. Πάω στον επόμενο που θέλει”. Πολύ τίμια. Δεν θα προσπαθήσω παραπάνω. Πού θέλω να καταλήξω; Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τους καλλιτέχνες που δεν λένε την άποψή τους”.
“Ναι, για τα πάντα! Να λες την άποψή σου, πάντα παραδεχόμενος ότι “παιδιά, αυτή είναι η γνώμη μου, δεν τα ξέρω όλα. Ας μου πει κάποιος κάτι, να με βοηθήσει να καταλάβω καλύτερα”. Αν θέλουμε να λεγόμαστε πολίτες, πρέπει όλοι να έχουμε μια σχετική άποψη για όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα. Δεν θεωρώ, λοιπόν, ότι η δική μου άποψη έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την άποψη οποιουδήποτε άλλου. Απλά επειδή μου δίνεται αυτό το βήμα, θεωρώ ότι είναι ωραίο παράδειγμα το να λες τη γνώμη σου. Αυτή είναι η δημοκρατία! Εχω πάρει από πολύ νωρίς απόφαση να μην στρογγυλεύω τα λόγια μου, ούτε να χρησιμοποιώ πολιτικού τύπου υπεκφυγές για να μη γίνω δυσάρεστος σε κάποιους που είναι ήδη “πυροβολημένοι””.
Στη συνέχεια ο γνωστός ηθοποιός ανέφερε τις επιπτώσεις που έχει λέγοντας τη γνώμη του: “Με πειράζει πολύ όταν γίνομαι δυσάρεστος. Με πειράζει πολύ όταν με βρίζουν. Αλλά ξέρω ότι θα με πειράξει πολύ περισσότερο, αν νιώσω ότι “έραψα” το στόμα μου και έχω αφήσει το μυαλό μου να ατροφήσει”.
