Όπως είδαμε χθες καλεσμένη στην εκπομπή ” Γεια σου ” με τη Μαρία Μπακοδήμου βρέθηκε η Χριστίνα Λαμπίρη η οποία και αναφέρθηκε στην τηλεοπτική της αποχή αλλά και στην εποχή που παρουσίαζε ψυχαγωγικές εκπομπές .Πιο συγκεκριμένα είπε τα εξής
“Μετατοπίστηκε κάπως το ενδιαφέρον του κόσμου από τους καλλιτέχνες και το lifestyle που εμείς προβάλαμε τότε, σε πρόσωπα τηλεοπτικά, πρόσωπα από reality και παρουσιαστές. Και τότε οι παρουσιαστές βρίσκονταν στο επίκεντρο αλλά δεν έκαναν όλη αυτήν την εσωτερική ανακύκλωση, λέω εγώ για τη Μαρία, λέει η Μαρία για μένα. Καθρεφτιζόταν στα νούμερα αυτό. Έπαιζες έναν σπουδαίο τραγουδιστή, δεν σου έδινε τίποτα. Έπαιζες Ελένη Μενεγάκη ή μια κόντρα παρουσιαστών και η τηλεθέαση πήγαινε στον Θεό. Έπρεπε λοιπόν να γίνω και εγώ μέρος όλου αυτού του παιχνιδιού αλλά δεν μπορούσα να το κάνω αυτό. Θα μου πεις, δεν το έκανες, δεν έκρινες; Ναι, αλλά χωρίς να είμαι υπερήφανη γι’ αυτό. Ήταν η δουλειά μου εν σημαίνει ότι αυτό το πράγμα το έκανα όλη μου τη ζωή. Τελειώνω το 2ωρο και έκανα άλλα πράγματα“.
Η Χριστίνα Λαμπίρη δεν απόλαυσε την επιτυχία γιατί, όπως δήλωσε, ήταν πάντα προσγειωμένη: “Το φέρνω λίγο βαρέως στον εαυτό μου, ποτέ δεν το ευχαριστήθηκα. Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να χαρεί με όλο αυτό, να το απολαύσει όσο θα έπρεπε. Ήμουν λίγο αδιάβροχη σε όλο αυτό γιατί είχα ένα φόβο. Ξεκινώντας αυτήν τη δουλειά από το παρασκήνιό της, ξέρω ανά πάσα στιγμή τι συζητήσεις μπορεί να γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες μέσα στα γραφεία. Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα το “μην τρελαίνεσαι, σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι. Αυτή τη στιγμή μπορεί να είναι κάποιος σε ένα γραφείο μπορεί να λέει τώρα τη Λαμπίρη γιατί την έχουμε στο κανάλι”. Οπότε αυτό δεν μου άφησε περιθώρια, ήμουν πάντα βιδωμένη, τσιμεντομένη στη γη“.
Κάνοντας την αυτοκριτική της, η Χριστίνα Λαμπίρη δεν έκρυψε πως έχει αδικήσει πρόσωπα στην τηλεόραση: “Δίκαζα στην εκπομπή μου. Προφανώς έχω αδικήσει ανθρώπους, από τη φύση της αυτή η εκπομπή αδικούσε ανθρώπους. Το είχα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, έχεις συνεργάτες στον αέρα μαζί σου που ούτε εσύ ούτε οι συνεργάτες ξέρουν τους πρωταγωνιστές των θεμάτων σε προσωπικό επίπεδο. Είσαι ένας άνθρωπος, είπες κάτι έκανες μία πράξη. Πώς εγώ μπορώ να κρίνω, να χαρακτηρίσω, να σου βάλω έναν τίτλο; Δεν ξέρω τις συνθήκες, γιατί το έκανες, γιατί το είπες. Ήταν και παραμένει αυτό το στιλ εκπομπών εξαιρετικά σκληρό. Μπορείς να το κάνεις; Έχεις στομάχι; Κάν’ το“.
