Στη Λία Παπαϊωάννου και στο Ladylike.gr Μίλησε η Βίκυ Βολιώτη και είπε τα εξής Η δημοσιογράφος ρώτησε αρχικά πότε ήταν το σημείο που οι φόβοι της σταμάτησαν να την εμποδίζουν, με τη γνωστή πρωταγωνίστρια να αναφέρει πως “Αυτό ξεκίνησε τελειώνοντας και τη δραματική σχολή του Εθνικού και μπαίνοντας πια στη δουλειά, στον εργασιακό στίβο, που ουσιαστικά έρχεσαι σε αντιπαράθεση με αυτό που είναι η μεγάλη κοινωνία. Ξεκίνησε δηλαδή στα 24- 25 και τέλειωσε μετά από μία δεκαετία, γύρω στα 35- 36”.Σε διευκρινιστική ερώτηση για το αν το τέλος ήρθε λόγω της δουλειάς ή λόγω κούρασης, η ίδια απάντησε ότι “Το τελειωτικό είναι η εξάντληση. Τότε επειδή δεν ήταν και κάτι που συζητιόταν τόσο πολύ, οι φοβίες και οι κρίσεις πανικού, ήταν ένα φαινόμενο το οποίο κάπως λίγο το ζούσε ο καθένας μόνος του. Και μάλιστα έχοντας την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει και καλά, ότι μόνο σε εκείνον συμβαίνει και να μην το πούμε και πολύ γιατί θα μας μείνει η ρετσινιά”.
Συμπλήρωσε μάλιστα ότι “Κι έρχεται ο αδερφικός μου φίλος, Θοδωρής Αθερίδης, ο οποίος το “διέγνωσε” να το πω έτσι, όταν δουλέψαμε μαζί και ήταν φοβερή ανακούφιση που ξαφνικά κάποιος μου μίλησε, το ονομάτισε και μου είπε: “Ξέρεις τι είναι αυτό; Το είχα και εγώ”. Οπότε ένιωσα ξαφνικά ότι έφυγε ένα βάρος. Φυσικά δεν έφυγε το φαινόμενο, αλλά αισθάνθηκα ότι δεν είμαι μόνη μου στον κόσμο αυτό.
Η βασική δουλειά που έκανα πάνω σε αυτό είναι ότι δεν θέλησα να του επιτρέψω να με γονατίσει. Αν εξαιρέσεις μία χρονιά που δούλεψα μόνο στην τηλεόραση και όχι στο θέατρο, επειδή δεν ήθελα να ζω αυτό το φοβερό στρες επί σκηνής, δεν επέτρεψα ξανά στον εαυτό μου να με καταβάλλουν οι κρίσεις πανικού ή οι φοβίες και να μην κάνω οτιδήποτε από αυτά που έκανα. Δηλαδή όταν περνούσα την περίοδο της κλειστοφοβίας, δεν είναι ότι δεν πήγαινα θέατρο, ήθελα να πάω οπότε πήγαινα, αλλά ας πούμε επέλεγα να κάτσω στη θέση δίπλα στην πόρτα”.
Στο ίδιο πλαίσιο η Βίκυ Βολιώτη υπογράμμισε πως “Δεν επέτρεπα παρόλο που μου δημιουργούσε φοβερό στρες, να μου στερήσει πράγματα. Έβρισκα διάφορους τρόπους να ηρεμώ, γιατί τότε δεν υπήρχαν ούτε τα Zanax κι αυτά. Διάβαζα πολλά Αστερίξ το βράδυ ας πούμε για να κοιμηθώ. Ο καθένας βρίσκει κάτι δικό του. Μέχρι που κάποια στιγμή εξαντλήθηκα. Κι είπα “να σου πω κάτι: Ό,τι γίνει ας γίνει”. Κι εκεί σταμάτησαν. Αλλά ήταν μία πραγματική, αληθινή, εξάντληση. Ότι δεν έχω πια κουράγιο να αντισταθώ σε αυτό το πράγμα. Και τέλειωσε”.
Καταληκτικά, η γνωστή ηθοποιός δήλωσε ότι “Το να προσπαθώ να αλλάξω τον άλλο, να κοροϊδεύω τον άλλο που δεν είναι σαν κι εμένα, όλα αυτά, αποκαλύπτουν μόνο μία δική μας αδυναμία ή φοβία. Δεν είναι τυχαίο ότι τον μεγαλύτερο ρατσισμό δεν τον επιδεικνύουν τα γηραιότερα μέλη μίας κοινωνίας αλλά τα νεότερα. Ίσως συμβαίνει επειδή όταν είσαι πια μεγάλος καταλαβαίνεις ότι η ουσία είναι αλλού. Δεν έχεις χρόνο να ασχοληθείς με άλλα πράγματα. Λες τώρα, ας συγκεντρωθώ στα ουσιώδη”.
