Στο Ακόμα δεν είδες τίποτα μίλησε χθες ο Αύγουστος Κορτώ και είπε
«Δεν νοσταλγώ την πρώτη μου νεότητα, δεν νοσταλγώ επ’ ουδενί την εφηβεία μου. Δηλαδή το καλύτερο πράγμα με το ότι πεθαίνουμε είναι ότι δεν χρειάζεται να ξαναζήσουμε εφηβεία. Πολλή μοναξιά, πολλή αυτομομφή, στο σπίτι η κατάσταση ήταν απελπιστική γιατί η Κατερίνα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Η ζωή μου άρχισε όταν γνώρισα τον Τάσο, το 2004. Οτιδήποτε προηγείται του 2004, μπορεί να ξεχαστεί.
«Ήταν πολύ δύσκολα εκείνα τα χρόνια να μιλήσεις για την ομοφυλοφιλία . Κατ’ αρχάς ακόμα πέθαιναν άνθρωποι από AIDS, η μεγάλη πλειονότητα ήταν ομοφυλόφιλοι και η αντίδραση τότε κυμαινόταν μεταξύ βίας και αποσιώπησης. “ΟΚ, ναι, αλλά αυτά τα πράγματα δεν τα λέμε παραέξω γιατί μπορεί να σου καταστρέψουν τη ζωή”. Πολλοί γονείς, ανάμεσα τους και ο πατέρας μου, εκπαιδεύτηκαν. Κατάλαβε πως προφανώς κουβαλούσε τις καθηλώσεις της γενιάς και της ηλικίας του.
Ο Τάσος μού έδωσε τα πάντα. Με κράτησε στη ζωή με κάθε δυνατό τρόπο. Δηλαδή είμαι ακόμα ζωντανός χάρη στον Τάσο. Μου έδωσε τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη ζωή και αυτή την φτιάξαμε, την ζήσαμε και την ζούμε μαζί εδώ και 20 χρόνια.
Έχω περάσει 4 φορές κλινική κατάθλιψη. Δεν ζω με την αγωνία του επομένου μανιακού επεισοδίου. Τα πιο απλά πράγματα στην κατάθλιψη φαντάζουν “βουνό”. Στην Ελλάδα τα ψυχοφάρμακα εξακολουθούν να είναι δαιμονοποιημένα. Ο πατέρας μου υπήρξε μεγάλο μυστήριο στη ζωή μου, ήμασταν πολύ διαφορετικοί», ανέφερε ο Αύγουστος Κορτώ.
