Στο Βuongiorno μίλησε χθες η Άννα Βαγενά και αναφέρθηκε στο Λουκιανό Κηλαηδόνη και είπε τα εξής
«Ήταν το 1999 τέτοια εποχή που ξεκίνησε το θέατρο Μεταξουργείο με τον άντρα μου, Λουκιανό Κηλαιδόνη. Πήραμε αυτόν τον χώρο για να κάνουμε αυτά που ονειρευόμαστε, και όπως θέλουμε. Το κάναμε με κόπο. Έχουμε ανεβάσει περίπου 50 παραστάσεις από τότε. Νομίζω βοηθήσαμε με την παρουσία μας την αναβάθμιση της περιοχής. Όπως λέω, ο Λουκιανός “κουράστηκε” και πήγε να “ξεκουραστεί”, και συνεχίζουμε εμείς, οι κόρες μας και οι συνεργάτες μας. Δεν γίνεται χωρίς συνεργάτες τίποτα, συνεχίζουμε και πάμε πολύ καλά. Όλα αυτά γίνονται με σκληρή δουλειά, εντιμότητα και συνέπεια. Αυτό μας σώζει», δήλωσε η Άννα Βαγενά αρχικά.
Στη συνέχεια, η ίδια αναφέρθηκε στη σκυλίτσα που υιοθέτησε: «Έχω ένα σκυλάκι, τη Λουλού, την βρήκα σε ένα χωριό της Θεσσαλίας. Ήταν ένα κακοποιημένο ζώο. Εγώ ήμουν η τρίτη μαμά της, γιατί άλλοι την περιέθαλψαν. Εδώ και 3 χρόνια πάσχει από μία ασθένεια το σκυλάκι μου και έχει παραλύσει από την μέση και κάτω. Η Λουλού είναι μια αφορμή να πω κάποια πράγματα για μένα. Έχει ζήσει πολλά η σκυλίτσα και πολλές προσωπικές στιγμές».
«Όταν παίζουν τα εγγόνια μου στο θέατρο σκέφτομαι “Ρε Λουκιανέ, να ήσουν εδώ να το δεις”. Όταν έρχονται και κάνουν τα γενέθλιά τους. Έχω τρία εγγόνια τη Μαρίνα, τον Λουκιανό και τον Παναγιώτη και κάνουν τα γενέθλιά τους μέσα στο θέατρο (Μεταξουργείο). Όταν παίζουν τα παιδιά λέω “Ρε Λουκιανέ”… Τον μαλώνω πάρα πολύ, ακόμα. Έπρεπε να είναι εκεί να δει τα εγγόνια του να παίζουν, να βλέπει τα παιδιά του που γεμίζουν το θέατρο και είναι εξαιρετικές. Ξέρω ότι τα βλέπει από ψηλά και καμαρώνει. Μας άφησε σε… σε καλά χέρια. Συνεχίζουμε όπως θα ήθελε εκείνος. Όταν κάνω κάτι (τον σκέφτομαι). Και τα κορίτσια μου λένε “Μαμά, αυτό δεν θα το ήθελε ο μπαμπάς”. Και δεν το κάνουμε, το κάνουμε όπως θα ήθελε ο μπαμπάς»
