Στους Πρωταγωνιστές με το Σταύρο Θεοδωράκη βρέθηκαν οι ηθοποιοί από το Σασμό και η Μαρία Τζομπανάκη είπε
“Έχω πολλά στοιχεία της Καλλιόπης, με άλλο τρόπο, για αυτό και τα υποστήριξα, γιατί έτσι μεγάλωσα” είπε αρχικά και συνέχισε:UnmuteRemaining Time -0:01 Fullscreen
Advertisement
“Όταν ήμουν μικρή πήγαινα στον Μυλοπόταμο, Χανιώτισσα εγώ, Χανιωτάκι από την πόλη, χωρίς προφορά. Πήγαινα στον Μυλοπόταμο, στα πιο γνήσια χωριά, στα πιο όμορφα που ακόμα αντέχουν να σηκώνουν την παράδοση και να την αγαπούν. Χωρίς να θέλουν να θέλουν να τη μεταλλάξουν ή να την πουλήσουν. Πήγαινα εκεί και άκουγα τη γλώσσα μας, τη διάλεκτό μας να κελαηδάει στα αυτιά μου στα σοκάκια, έξω από τα παράθυρα των σπιτιών μαζί με τη μυρωδιά της τηγανητής πατάτας με ξύλα. Τη μυρωδιά των ζώων που περνούσαν από το καλντερίμι και άφηναν το αποτύπωμά τους και λίγο πιο πέρα μύριζε το γάλα που μόλις είχαν αρμέξει. Οι λίχνοι που άναβαν και έσβηναν και μύριζε το λάδι. Είμαι πολύ τυχερή που γνώρισα αυτή την εποχή, γιατί εκεί έμαθα να ακούω στο ραδιόφωνο το ‘Θέατρο της Τετάρτης’, να καταλαβαίνω τα ριζίτικα, τι σημαίνει να μπορείς να περπατάς στην πέτρα και να μην πέφτεις κάτω. Τι σημαίνει να νιώθεις ή να θαυμάζεις τον πόνο του άλλου. Θέλει ανδρειοσύνη και αυτό και να μη φοβάσαι ότι μπορεί να σου συμβεί και εσένα” είπε η Μαρία Τζομπανάκη.
Κατέληξε μάλιστα λέγοντας πως “Αυτά τα έμαθα από μικρό παιδί. Μπολιάστηκα δηλαδή με την Κρήτη μας, από το ορεινό της μπόλι, και έγινα μια άγρια ελιά που έχει καλούς καρπούς φαίνεται, γιατί ζω τη ζωή καλά. Και έχω κάνει και ένα γιο που τον καμαρώνω, καλούς φίλους και έχω και μεγάλες προσδοκίες να ζήσω πολύ. Αν είναι δυνατόν, να ζήσω πολύ για να δώσω”.
