Όπως είδαμε πρόσφατα στο περιοδικό Λοιπόν και στο Παναγιώτη Βαζαίο μίλησε η Άριελ Κωνστατινίδη και είπε
Να σας γυρίσω πίσω στον χρόνο και να μου πείτε πόσο εύκολο ήταν για ένα παιδί να μεγαλώνει με την ταμπέλα «παιδί – θαύμα» της Αλίκης Βουγιουκλάκη;
Αυτή ήταν μια ταμπέλα που μου είχε δώσει η Μαλβίνα Κάραλη. Ήμουν πέντε χρονών τότε και το είχε πει σε μια συνέντευξη της στην εφημερίδα Βραδινή. Μετά, επειδή έπαιξα σε παραγωγή της Αλίκης Βουγιουκλάκη και συνεχίσαμε την συνεργασία και τη φιλία μας, μου έμεινε η ταμπέλα αυτή. Δεν μπορώ να πω ότι μου έκανε και καλό.
Από την μία με έκανε γνωστή στο κοινό πριν ακόμη μεγαλώσω και τελειώσω τις σπουδές μου, από την άλλη ήταν πάρα πολύ δεσμευτικό για εμένα και άδικο. Πίστευαν όλοι ότι προφανώς θα παίζω σαν την Αλίκη, ότι θα έχω όλα τα κουσούρια της. Την υποκριτική της μανιέρα της εννοούσαν, την περσόνα της. Γιατί η Αλίκη ήταν εξαιρετική ηθοποιός αλλά είχε επικρατήσει η περσόνα που είχε φτιάξει. Μου ζητούσαν βέβαια συγνώμη αργότερα οι άνθρωποι του θεάτρου που συνεργαστήκαμε και ηθοποιοί και σκηνοθέτες. Πίστευαν όλοι ότι θα είχα την προσωπικότητα της Αλίκης, ότι θα ήμουν σταρ.
