Όπως είδαμε πρόσφατα στο περιοδικό Λοιπόν και στον Ανδρέα Θεοδώρου παραχώρησε συνέντευξη η Σοφία Αρβανίτη και αναφέρθηκε στις απώλειες που τη σημάδεψαν . Πιο συγκεκριμένα είπε
«Όχι μόνο δεν μετάνιωσα αλλά όταν ήμουν 17 και αποφάσισα να μεταπηδήσω από τον χορό στο τραγούδι, σκέφτηκα «πού πας τώρα που δεν ξέρεις τι σου γίνεται;». Είπα όμως στον εαυτό μου: δεν ξέρω τι θα κάνεις, κόψε τον λαιμό σου να τα καταφέρεις σε αυτό που σπουδάζεις στον χορό και στο τραγούδι, γιατί αν δεν τα καταφέρεις, κάνε καλύτερα τη νοικοκυρά και κοίτα να μάθεις και καμιά δουλειά σπιτιού, γιατί και εκεί θα αποτύχεις», δηλώνει η Σοφία Αρβανίτη.
«Όλη μου τη ζωή έχω απώλειες, είτε από ανθρώπους που αποχωρίζομαι συναισθηματικά, είτε από εκείνους που φεύγουν από τη ζωή. Ανεξάρτητα τι βιώνω μέσα μου, είμαι πρώτη στο χορό και στο τραγούδι και προσπαθώ να γίνομαι ευτυχισμένη», απαντά η τραγουδίστρια σε σχετική ερώτηση.
«Φυσικά η απώλεια του αδελφού μου ήταν η πιο δύσκολη απώλεια. Αλλά κοροϊδεύω τον πόνο και την θλίψη μου. Ο αυτοσαρκασμός βοηθά πολύ για να σταθείς καλά στα πόδια σου», εξομολογείται η Σοφία Αρβανίτη.
«Σε μια περίοδο στρες και βαθιάς θλίψης από διάφορα γεγονότα, αποφάσισα να δω πώς είναι να έχω επαφή με κάποιον ψυχολόγο. Έτσι λοιπόν μπήκα σε μια ομάδα μιας φίλης ψυχολόγου, που κανονικά απαγορεύεται και ακούγοντας παράλληλα τις άλλες ιστορίες γυναικών που ήμασταν όλες φίλες μεταξύ μας, βοηθήθηκα και έδωσα απαντήσεις για τις δικές μου πληγές.
Πήρα πράγματα από την ψυχοθεραπεία και το έκανα για ένα χρόνο. Πλέον γνωρίζω πώς πρέπει να φερθώ και ποια πρέπει να είναι η θέση μου απέναντι σε αυτά που ήρθαν και θα έρθουν», παραδέχεται κλείνοντας η Σοφία Αρβανίτη.
