Το portfolio με τους θεατρικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει η Δήμητρα Ματσούκα θα μπορούσε να είναι το όνειρο κάθε ηθοποιού που ξεκινά τώρα. Ρόλοι βουνά, συνεργασίες με κορυφαίους σκηνοθέτες, εμμονές της που κατόρθωσε να ανεβάσει στη σκηνή. Για τους συνεπείς θεατρόφιλους αυτό είναι ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο. Για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, όμως, δεν είναι το πρώτο που σκέφτεται όταν αναφέρεται το όνομά της, εξαιτίας της μιντιακής εμμονής με την εικόνα και την προσωπική της ζωή.
Έχει συμπληρώσει 26 χρόνια ως ηθοποιός, με τεράστια διαδρομή στο θέατρο, λιγότερο στην τηλεόραση και με πάθος για το σινεμά. Η ταμπέλα της ωραίας γυναίκας είναι συχνά ασφυκτική. Τη ρωτάω πώς το βιώνει η ίδια. “Δυσάρεστα” απαντά. “Ζούμε σε κοινωνίες γεμάτες στερεότυπα. Δε θα ξεχάσω ποτέ τα σχόλια που γράφτηκαν όταν τραγούδησα με τον Σωκράτη Μάλαμα σε μια συναυλία του στο Θέατρο Βράχων. Ναι. Θέλει αγώνα, συνέπεια και ακεραιότητα. Και όσο το δυνατόν πιο μικρή συνάφεια με ό,τι επιμένει στην προβολή σχημάτων παρωχημένων… Μιλάω για sites, εκπομπές και “μικρούς” ανθρώπους”.
Οι “μικροί” άνθρωποι βοούν, αλλά η ίδια προτιμά να ασχοληθεί με τους μεγάλους ανθρώπους της τέχνης. Αναρωτιέμαι πόσο την επηρεάζουν, τη στοιχειώνουν, την καθορίζουν οι ρόλοι της. “Πολύ νωρίς κατάλαβα ότι θα μπορούσα να συνοψίσω τη δουλειά μου ως ηθοποιός στην εξής φράση: “Γίνομαι το μέσο ώστε να ακουστεί ένα κείμενο που έγραψε κάποιος άλλος και που αξίζει να ακουστεί”. Έτσι, από τη σκληρότατη “Έντα Γκάμπλερ”, μια δουλειά που ξεκίνησε από δική μου εμμονή, ως την κακοποιημένη από τον σύζυγο και το φασιστικό καθεστώς Αντονέλα στην “Ξεχωριστή μέρα”, που επίσης πρότεινα εγώ στον παραγωγό της, για εμένα ήταν ο τρόπος να μιλήσω γι’ αυτά που ως αναγνώστρια κατ’ αρχάς είχα αισθανθεί. Δε με καταβάλλουν οι ηρωίδες μου. Μόνο η διαδικασία του να φανούμε αντάξιοι αυτών των μεγάλων έργων και της εμπιστοσύνης του κοινού που έρχεται στο θέατρο μπορεί να με καταβάλει”.
Πηγή harpersbazaar.gr
