Όπως είδαμε πρόσφατα στη ΠΟΠ Μαγειρική στην ΕΡΤ βρέθηκε καλεσμένος ο Μιχάλης Ζαμπίδης ο οποίος και μαγείρεψε με τον Αντρέα Λαγό και αναφέρθηκε στην επαγγελματική του πορεία και στο πρώτο του μετάλλιο .Πιο συγκεκριμένα είπε
«Το πρώτο μετάλλιο στην Αυστραλία, εκεί όπου είχε πολλούς Έλληνες, όταν έπαιξε ο εθνικός ύμνος έλεγα πως ό,τι και να γίνει απλά θα κερδίσω και μετά όλα τα υπόλοιπα. Ένιωθα ανατριχίλα και ένιωθα σαν να έχω πάνω μου ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο. Δεν αισθανόμουν τίποτα», εξομολογείται ο Μιχάλης Ζαμπίδης.
«Το φοβόμουν αυτό, την επόμενη μέρα το πόδι μου από πάνω μέχρι κάτω ήταν μαύρο, γιατί ο αντίπαλος με κλωτσούσε χαμηλά. Όταν ξύπνησα, ένιωσα αρχικά ότι όλο αυτό ήταν όνειρο. Κούνησα το πόδι μου να διαπιστώσω ότι δεν ήταν όνειρο και αμέσως πόνεσα. Αυτός ήταν ο πιο γλυκός πόνος», περιγράφει στη συνέχεια ο διακεκριμένος αθλητής του kick-boxing.
«Θυμάμαι ότι από τα παιδικά μου χρόνια η ζωή μου ήταν σχολείο-γυμναστήριο. Πάντα εγώ έκλεινα το γυμναστήριο και ο πατέρας μου με πήγαινε, με περίμενε να τελειώσω», τονίζει ο Μιχάλης Ζαμπίδης.
«Πρέπει να ήμουν 6 χρονών, όπου κατεβήκαμε σε αγώνες με περίπου 100 παιδιά. Θυμάμαι τα πρώτα μου χειροκροτήματα, όταν τελείωσα την εμφάνισή μου, και περίμενα να ακούσω τα αποτελέσματά μου και να δω τι βγήκα. Δεν περίμενα να βγω πρώτος και ακούω το όνομά μου», αφηγείται σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Μιχάλης Ζαμπίδης, παραδεχόμενος πως οι γονείς του δεν ήταν ιδιαίτερα υποστηρικτικοί στην απόφασή του να ασχοληθεί με το kick-boxing.
