Όπως είδαμε χθες στο Πάμε Δανάη και στον Άρη Καβατζίκη μίλησε η Βίκυ Βολιώτη και αναφέρθηκε στην απώλεια των γονιών της , σε ανθρώπους που τη πλήγωσαν αλλά και για την αντίθεση της στη διαιώνιση του DNA μέσω των παιδιών και την υιοθεσία. Πιο συγκεκριμένα είπε
Η Βίκυ Βολιώτη αναφέρθηκε στην παράσταση «Ιζαμπέλ Ρεμπό, ο δικός μου Αρθούρος» στο θέατρο «Μικρό Άνεσις», κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, που πρωταγωνιστεί: «Η παράσταση μιλάει για τους ανθρώπους που καταφέρνουν να ξεπερνούν στερεότυπα και κοινωνικές αγκυλώσεις, σπάζοντας κλισέ και στεγανά της κοινωνίας».
Η Βίκυ Βολιώτη είπε στη συνέχεια: «Από τον θάνατο του πάτερα μου, που ήμουν σε πολύ τρυφερή ηλικία, άλλα και από το θάνατο της μητέρας μου, βγήκα με μία τρομερή όρεξη για ζωή. Οι γονείς μου, φεύγοντας από τη ζωή, ήταν σα να μου έδειχναν τη φωτεινή πλευρά, δεν ήταν όλα εύκολα, άλλα η ζωή είναι ωραία, να μη λυγίζουμε. Όταν ήμασταν στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου υπήρχε τρέλα, φοβερός ενθουσιασμός και ανασφάλεια, ενώ τους μεγάλους έπρεπε να τους σεβόμαστε. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν είχε καμία φοβία, ήταν έτοιμος να αρπάξει τη ζωή, η Σμαράγδα Καρύδη εκδήλωνε το φόβο της με ένα φοβερό τσαμπουκά. Η Λήδα Ματσάγγου ήταν επίσης τσαμπουκαλού, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ήταν αγέρωχος από τότε, είχε μία φοβερή σιγουριά, άλλα και ωριμότητα στη σκέψη».
Για την τηλεόραση, την υποκριτική αλλά και τη διαχείριση της δημοσιότητας η Βίκυ Βολιώτη τόνισε πως «όταν μπήκαμε εμείς στη σχολή δημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση, ήταν λίγο ταμπού στην αρχή, “η τηλεόραση δεν είναι για τους ηθοποιούς”. Βασανίστηκα και πέρασα δύσκολα σε αυτή τη δουλειά, σε μία παράσταση βάζεις ολόκληρη τη ζωή σου, η έκθεση αυτή είναι τρομακτική γιατί εκθέτεις τον εαυτό σου. Όταν ως ηθοποιός αποτυγχάνεις και τρως τις ήττες, είναι σα να απορρίπτεσαι εσύ και όχι απλώς η δουλειά σου. Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι άνθρωποι που με έχουν πληγώσει, δημιουργήθηκε τρομακτική απόσταση μετά από άτυχη συμβάντα. Αυτό που δεν μπορώ να συγχωρήσω είναι το ότι δεν ζητήθηκε ποτέ συγγνώμη, είναι τρεις συγκεκριμένοι άνθρωποι και κανένας δεν είναι σκηνοθέτης».
Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε μεταξύ άλλων και για την επιθυμία της κόρης της για ένα αδερφάκι: «Η Άννα μας ζητούσε αδελφάκι, τώρα έχει σταματήσει άλλα η δουλειά μας είναι άστατη με τρέλα ωράρια, ωστόσο δεν το αποκλείουμε. Δεν με απασχόλησε ποτέ να διαιωνίσω το DNA μου, δεν θεωρώ ότι τα παιδιά είναι συνέχειά μας, αν και οι περισσότεροι από αυτή την ανάγκη αποκτούν παιδιά. Δεν ήμουν μία γυναίκα που ήθελε να αποκτήσει σώνει και καλά παιδί, οπότε θα ήθελα να γίνει με ένα παιδί το οποίο μπορεί να είχε ανάγκη από κάτι τέτοιο. Έχουμε μία υπέροχη κόρη, η οποία δεν θέλω να κάνει αυτά που θέλω εγώ, θέλω να κάνει αυτά που Θέλει εκείνη».
