Όπως είδαμε και με αφορμή τη τηλεοπτική της επιστροφή με την εκπομπή ” Ζήσε Αλλιώς ” η Σοφία Αλιμπέρτη παραχώρησε συνέντευξη στον Μιχάλη Ροδόπουλο και αναφέρθηκε στη πίστη της στο Θεό αλλά και στον Αρχάγγελο Μιχαήλ .Δείτε τι είπε και παρακάτω :
«Πρώτα ο Θεός». Τον επικαλείσαι πολύ συχνά.
«Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει». Αυτό είναι ένα μότο που έχω από παιδάκι. Και όλα αυτά τα αναπάντεχα, τα απρόσμενα που συμβαίνουν γύρω μας μάς δημιουργούν μια παραπάνω ανασφάλεια και αισθάνεσαι ότι δεν εξαρτάται από σένα. […] Δεν είμαι θρησκόληπτη, είμαι θρησκευόμενη. Υπάρχει τεράστια διαφορά. Δεν εμπιστεύομαι αυτά που λένε οι παπάδες αλλά αυτά που έχει πει ο Ιησούς.
[…] Η θρησκεία σου δεν σε προσβάλλει πουθενά. Οι παπάδες τα έχουν εφεύρει. Γιατί πώς αλλιώς θα ελέγξεις τον όχλο; Με έναν τρόπο τον ελέγχουν «στους αιώνες των αιώνων αμήν». Με τον φόβο. Μόνο με τον φόβο ελέγχεις τα πάθη.Μετά τη συνέντευξή σου στη Φαίη Σκορδά, έχεις γίνει viral για τον λάθος λόγο, το πάρκινγκ.
Ναι, πλάκα είχε.
Το σαρκάζεις τώρα.
Ναι, αλλά δεν λέω αυτό η γυναίκα. Σου λέω με απόλυτη βεβαιότητα, οτιδήποτε έχω ζητήσει ολόψυχα από τον άγγελό μου, με την καρδιά ανοιχτή και καθαρή, μου το έχει πραγματοποιήσει. Και όταν περνούσα δύσκολα, πραγματικά δύσκολα, ήταν ο μοναδικός που είχα να του απευθυνθώ. Και έπαιρνα κουράγιο, όταν είχα αγγίξει τα όρια της παράνοιας. Γιατί τότε, χρόνια πριν, δεν ήταν και της μόδας να μιλάς για αυτά. Δεν μπορούσες. Κινδύνευες να μη σε καταλάβει κανείς. Τώρα έχει πλέον αποενοχοποιηθεί.
Δεν είναι πολύ λίγο, πολύ ασήμαντο, «αχ, να βρω μια θέση να παρκάρω…»;
Και βρίσκω πάντα. Αλλά γιατί το κάνεις τόσο δύσκολο; Δεν είμαι καμιά τρελή που μιλάει 24 ώρες το 24ωρο με τον άγγελό της. Δηλαδή «τι λες, Αρχάγγελε; Να φάω αυτό; Να πάω εκεί;». Το σαρκάζεις τώρα. Ναι, αλλά δεν λέω αυτό η γυναίκα. Σου λέω με απόλυτη βεβαιότητα, οτιδήποτε έχω ζητήσει ολόψυχα από τον άγγελό μου, με την καρδιά ανοιχτή και καθαρή, μου το έχει πραγματοποιήσει.
Και όταν περνούσα δύσκολα, πραγματικά δύσκολα, ήταν ο μοναδικός που είχα να του απευθυνθώ. Και έπαιρνα κουράγιο όταν είχα αγγίξει τα όρια της παράνοιας. Γιατί τότε, χρόνια πριν, δεν ήταν και της μόδας να μιλάς για αυτά. Δεν μπορούσες. Κινδύνευες να μη σε καταλάβει κανείς. Τώρα έχει πλέον απενοχοποιηθεί.
