Όπως είδαμε πρόσφατα στη Real Life και στη Κορύνα Μανταγάρη παραχώρησε συνέντευξη η Πηνελόπη Πλάκα η οποία και με αφορμή τη τρίτη σεζόν στο ” Χαιρέτα μου τον Πλάτανο ” αναφέρθηκε στο κίνημα Me too αλλά και στη διαχείριση της αποχώρησης του Πέτρου Φιλιππίδη από τη σειρά . Δείτε τι είπε και παρακάτω :
Κατά την έναρξη της σειράς προέκυψε το θέμα της άμεσης αντικατάστασης του Πέτρου Φιλιππίδη, λόγω των καταγγελιών που έχει δεχτεί. Πως το αντιμετωπίσατε;
Αν πιάσουμε γενικά τη συνθήκη metoo είναι κάτι το πολύ στενάχωρο να βλέπεις τέτοιες εκδηλώσεις βίας, είτε ψυχολογικές είτε ενδοοικογενειακές. Γενικά δεν ζούμε και πολύ ωραία χρόνια. Φυσικά και τάραξε τα ήρεμα νερά της δουλειάς μας, από εκεί και πέρα προσπαθήσαμε όλοι μαζί να ανασυγκροτηθούμε και να μείνουμε ενωμένοι, ώστε να μη δημιουργηθεί πρόβλημα γιατί είμαστε είκοσι ηθοποιοί και εξήντα άτομα συνεργείο. Καταλαβαίνεις ότι θα έπρεπε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας για να έχουμε τη δουλειά μας, τα χρήματα μας, την ψυχική μας ηρεμία. Συγκεκριμένα για τον Πέτρο Φιλιππίδη δεν έχω να σχολιάσω κάτι, γιατί ήδη η υπόθεση βρίσκεται στα δικαστήρια και έχει πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης.
Όλες αυτές οι καταγγελίες που ξέσπασαν σαν τσουνάμι κατά τη διάρκεια της καραντίνας ήταν άγνωστα περιστατικά για εσένα; Είχες κάποια προσωπική εμπειρία;
Προσωπικά δεν μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Μπορεί να ένιωσα κάποια ενόχληση στο πολύ μακρινό παρελθόν, όταν ξεκινούσα, αλλά δεν ήταν κάτι αντίστοιχο και το διαχειρίστηκα ακαριαία. Όμως, από το να ακούσεις κάτι μέχρι να φτάσεις σε μια καταγγελία, καταλαβαίνεις ότι ο δρόμος είναι πάρα πολύ μακρύς. Φυσικά, σοκαρίστηκα! Αλλά επειδή δεν θέλω να μείνω μόνο σε αυτό, θα σου πω ότι τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα ζω ένα θρίλερ. Δεν θεωρώ ότι είναι μόνο το metoo αλλά με όλα αυτά που συμβαίνουν με τον κορονοϊό, το metoo, τις γυναικοκτονίες, την ακρίβεια, τον πόλεμο, νομίζω ότι ζω σε ταινία τρόμου. Δεν ξέρω αν όλο αυτό πηγάζει από τη βαθιά οικονομική κρίση που είχαμε τα τελευταία δέκα χρόνια. Παρακολουθώ τις εξελίξεις και σκέφτομαι αλλά το μόνο που μένει είναι η στεναχώρια, γιατί ποιος μπορεί να μας απαντήσει; Δεν μπορείς να κάνεις όνειρα, να πας μπροστά με την ίδια ευκολία που μπορούσαν να πάνε μπροστά οι γονείς μου.
