Όπως είδαμε πρόσφατα στο Ενώπιως Ενωπίω βρέθηκε καλεσμένος ο Γιώργος Μαργαρίτης ο οποίος και αναφέρθηκε στη καριέρα του αλλά και στα μεγάλα πάθη του και στις εξαρτήσεις του . Πιο συγκεκριμένα είπε τα εξής
«άργησα να κάνω τον πρώτο δίσκο γιατί είχα ένα πάθος, τον τζόγο, με ταξίδευε και με έκανε ότι ήθελε ο τζόγος. Εκεί που λέγαμε θα δέσουμε, ξεδέναμε και τελειώναμε».
Για το πώς κατάφερε να ξεφύγει, ο Γιώργος Μαργαρίτης επεσήμανε «ο Τάκης Σούκας με ξέκοψε από τον τζόγο, διότι είχα μαζί μου τότε τον αδερφό του, ήταν κι εκείνος πολύ καλός μουσικός και έπαιζε πιάνο και τον είχα μαζί μου και έτσι ο Τάκης έμαθε ότι στη Γλυφάδα ήταν ένας τραγουδιστής. Δώσαμε ραντεβού, αλλά πέρασαν τέσσερα χρόνια για να συναντηθούμε. Η αιτία ήταν ο τζόγος πάλι. Δεν ήμουν συνεπής στα ραντεβού. Πολλές φορές μου έλεγαν πάμε να γνωρίσουμε τον τάδε κι έλεγα θα έρθει η ώρα. Είχα κρυψώνες για χρήματα, η μια ήταν στην αρχή της Βουλιαγμένης κι η άλλη εκεί όπου ήταν το περιστατικό με τον Παναγούλη. Είδα το περιστατικό επειδή πήγαινα να πάρω χρήματα για τον τζόγο». Όσον αφορά την εξάρτησή του από το αλκοόλ, σημείωσε «είναι ανάλογα τους οργανισμούς. Εμείς είχαμε μόνο το χασίς και το ποτό. Είναι να μην το βάλεις στο στόμα το χασίς. Εγώ το έβαλα πολύ μικρός. Δεν είχα θέμα και το έκοψα. Αλλά τσιγάρο έκανα 40 χρόνια. Το ποτό κράτησε 40 χρόνια. Δεν μου άρεσε η φωνή μου. Όλα αυτά τα ποτά άρχισαν να ξεραίνουν τον λαιμό μου και τα τύμπανά μου δεν άκουγαν καλά. Και το έκοψα. Δεν χρειάζεται το ποτό».
Για τα λάθη του, ο Γιώργος Μαργαρίτης τόνισε «μόνος μου πάλεψα, δεν είχα κανέναν να με στηρίξει», αναφερόμενος στις εποχές που έκανε εξαετή συμβόλαια με τις δισκογραφικές και δεν είχε περιθώριο να επιλέγει το καλύτερο για εκείνον και συμπλήρωσε «λάθη γίνονται. Υπάρχουν τραγούδια που μετανιώνω που τα είπα».
«Με τους δίσκους μου “καιγόταν” η Ελλάδα», αποκάλυψε και εξομολογήθηκε ότι ακόμα έχει φλόγα μέσα του και μάλιστα αποκάλυψε ότι ετοιμάζει συνεργασία με τον Γιάννη Πάριο.
Για «Το κελί 33», ο Γιώργος Μαργαρίτης διηγήθηκε την ιστορία του τραγουδιού, καταλήγοντας «αυτό το τραγούδι, δεν ξέρει ο κόσμος, πρωτοπήγε στον Στράτο Διονυσίου. Είχε τελειώσει ο δίσκος “Ο λαός τραγούδι θέλει” με τον Τάκη Σούκα. Θα έμπαινε εκεί το τραγούδι. Και τελικά του είπε ο Στράτος “άστο θα το πούμε του χρόνου”». Ο Τάκης Σούκας τελικά το έδωσε στον Γιώργο Μαργαρίτη.
