Όπως είδαμε πρόσφατα ο Αντίνοος Αλμπάνης βρέθηκε στην εκπομπή ” Όλα για τη ζωή μας ” και αναφέρθηκε στη δύσκολη μάχη που πέρασε πριν λίγα χρόνια με το καρκίνο και πως διαχειρίστηκε σκέψεις και συναισθήματα . Πιο συγκεκριμένα είπε τα εξής
«Το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι το πώς πρέπει να σταθώ εγώ απέναντι στους άλλους. Έχεις πολύ μεγάλη ανάγκη να γνωρίσουν με ένα μαγικό τρόπο αυτοί οι άνθρωποι, να σε χειριστούν έτσι που να νιώσεις άβολα, στριμωγμένα ή ότι πρέπει να απολογηθείς για κάτι το οποίο δεν έχεις επιλέξει. Χαίρομαι πολύ που συζητάμε αυτό το κομμάτι γιατί ενδιαφέρει πολύ κόσμο. Κάθε ασθενής είναι διαφορετική προσωπικότητα με άλλες επιθυμίες, άλλες ανάγκες, άλλες αντοχές», είπε αρχικά ο Αντίνοος Αλμπάνης και συνέχισε:
«Όταν έβλεπα τους άλλους να υπερπροσπαθούν, καταλάβαινα ότι τα πράγματα γύρω μου δεν είναι πολύ καλά γύρω μου γι’ αυτό πρέπει να είναι τόσο από πάνω μου. Είναι μια δύσκολη στιγμή όταν το ανακοινώνεις στα δικά σου πρόσωπα. Εγώ προσωπικά την απέφυγα. Δεν το ανακοίνωσα στην οικογένειά μου ούτε στους φίλους μου παρά μετά από ένα μεγάλο διάστημα που ένιωσα ότι ήταν η στιγμή που θα μπορούσα να το μοιραστώ μαζί τους. Είναι μια δύσκολη στιγμή γιατί αλλάζει όλη η ζωή. Αρχίζει ο χρονικός ορίζοντας να στενεύει και να αλλάζει οτιδήποτε είχες δεδομένο εκείνη τη στιγμή. Πρέπει οι άνθρωποι να είναι ψύχραιμοι».
Ακόμα, ο Αντίνοος Αλμπάνης αποκάλυψε πώς διαχειρίστηκε την καθημερινότητά του: «Για μένα το ερώτημα ήταν αν θα αποσυρθώ από τη ζωή ή θα συνεχίσω να ζω. Αν θα αλλάξω τις συνήθειες και την καθημερινότητά μου. Αυτό που έκανα εγώ ήταν να τεστάρω τις δυνάμεις μου, να δω μέχρι που μπορώ, που αντέχω. Δεν διέκοψα την εργασία μου, ό,τι είχα προγραμματίσει το έκανα. Με πολύ μεγαλύτερη δυσκολία και κόπο και σαφώς με υποστήριξη από το εργασιακό μου περιβάλλον.
Επέλεξα να κάνω αυτό γιατί το είχα ανάγκη. Να μην αποσυρθώ από τη ζωή. Έτσι περίμενα και από τους γύρω μου να με αντιμετωπίσουν ως έναν άνθρωπο που είναι παρών. Πέρασα από τη διαδικασία που νόμιζα ότι είμαι αυτάρκης και ότι μπορώ να διαχειριστώ μόνος μου ό,τι συνέβαινε, αλλά και από το αντίθετο. Είναι πολλές οι στιγμές που λυγίζεις. Το θέμα είναι ο ασθενής να το περνάει όσο πιο ανάλαφρα γίνεται. Δεν πρέπει οι γύρω του να υποδεικνύουν στον ασθενή δικούς τους γιατρούς και δικές τους μεθόδους».
