Όπως είδαμε πρόσφατα συνέντευξη παραχώρησε η Ελεονώρα Μελέτη στο περιοδικό ΟΚ και μίλησε για τη μεταγραφή της στο mega , για την νέα της εκπομπή αλλά και για τον εκφοβισμό που είχε δεχθεί σε εργασιακό χώρο . Δείτε τι είπε και παρακάτω :
Αναφέρθηκες σε συνεργασίες που σε πίεσαν πολύ, ενώ τελευταία μέσα από τα social σου κάνεις συχνά αναφορές και στον εργασιακό εκφοβισμό. Έχεις υποστεί ποτέ κάτι τέτοιο;
Έχω περάσει από συνεργασίες στο ξεκίνημά μου που δεν θα ενέκρινα σε καμία περίπτωση αν είχα λόγο. Μου έλεγαν «τώρα θα συνεργαστείς με αυτόν και εκείνον». Και καλά όταν ήταν ονόματα όπως ο Μάρκος Σεφερλής, που ήταν εξαιρετικός και περνούσα τέλεια μαζί του. Όταν όμως υπήρχαν πρόσωπα που δεν είχα τίποτα να πω μαζί τους –κι αυτό φαινόταν στο γυαλί– ή δεν αντιμετώπιζαν την εκπομπή με σεβασμό αλλά ως σκαλοπάτι για την εκπλήρωση των προσωπικών τους φιλοδοξιών, καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν ήταν εύκολο να λειτουργήσει. Αν με ρωτάς αν έχω δεχτεί εργασιακό εκφοβισμό, που είναι κάτι διαφορετικό, σαφώς και έχω δεχτεί και ήταν πολύ άσχημος.
Μου είναι λίγο δύσκολο να το φανταστώ, μια και έχεις μια άκρως δυναμική εικόνα, της γυναίκας που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.
Το ότι ως άνθρωπος είμαι ντόμπρος και τίμιος δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν θα προβεί σε απαξιωτικές συμπεριφορές. Το θέμα είναι εσύ πώς θα το διαχειριστείς. Ειδικά όταν η απαξιωτική συμπεριφορά δεν έχει στόχο μόνο εσένα αλλά όλη την ομάδα. Στην προκειμένη περίπτωση κάποιοι δεν το άντεξαν, έφευγαν από το γραφείο με κρίσεις πανικού και κλάματα. Κάποιοι παραιτήθηκαν μεσούσης της σεζόν μένοντας άνεργοι, κάποιοι οδηγήθηκαν σε παραίτηση. Άλλοι έπαιρναν άδειες άνευ αποδοχών για δήθεν λόγους υγείας προκειμένου να γλιτώσουν. Εγώ βάσει συμβολαίου δεν μπορούσα να αποχωρήσω, δεν μπορούσα όμως ούτε να υφίσταμαι τον εξευτελισμό.
Σαφώς και δεν κάθισα με σταυρωμένα χέρια. Δεν ασχολήθηκα όμως και μαζί του, δεν του απηύθυνα ποτέ τον λόγο, ούτε απάντησα στις χυδαιότητές του. Δέχτηκα τις προσβολές μου και την απαξίωσή μου χωρίς να μιλήσω. Όχι από αδυναμία, αλλά γιατί αντιλαμβανόμουν πως είχα απέναντί μου έναν άρρωστο άνθρωπο, που δεν είχε πραγματικό πρόβλημα μαζί μου, είχε πραγματικό πρόβλημα με τον εαυτό του. Είναι ένας ενδεχομένως διαταραγμένος άνθρωπος. Μετά το αρχικό σοκ του εξευτελισμού που υπέστην, είχα τη διαύγεια και την ψυχραιμία να αντιληφθώ ότι το πρόβλημά του δεν ήμουν εγώ αλλά ο ψυχισμός του και ο χαρακτήρας του. Δεν του απάντησα σε τίποτα και απευθύνθηκα στους ανώτερούς μου, σε εκείνους που επέβλεπαν αυτή τη συνεργασία από καίριες θέσεις.
Έγιναν οι απαραίτητες κινήσεις, διαπιστώθηκε ότι όντως λέω αλήθεια και εγώ και οι συνάδελφοί μου. Τον ίδιο εξευτελισμό είχαν υποστεί και άλλοι συνεργάτες, όχι μόνο από την εκπομπή μου αλλά και από άλλες εκπομπές, ακόμα και από άλλα κανάλια σε παλαιότερες συνεργασίες. Εγώ το μόνο που ζήτησα είναι να αποχωρήσω από αυτήν τη συνεργασία γιατί δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτό, δεν έχω γεννηθεί για να κάνω τον ψυχοθεραπευτή σε κανέναν. Έγινε αυτό που ζήτησα με συνοπτικές διαδικασίες. Βέβαια, δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι ανώτεροι δεν το δέχονται αυτό το πράγμα. Δεν θέλουν φασαρίες και θεωρούν ότι φασαρία κάνει αυτός που μιλάει και όχι αυτός που προκαλεί .
Και στη δική μου περίπτωση, φυσικά, κάποιοι προσπάθησαν να το αποσιωπήσουν λέγοντάς μου τότε «εντάξει, μη δίνεις σημασία, όλοι ξέρουν ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας του». Όχι βέβαια, επειδή είναι γνωστό στον χώρο μας πως αυτός έχει έναν φαιδρό χαρακτήρα, δεν σημαίνει πως όσοι υποφέρουμε από τη συμπεριφορά του θα πρέπει να τον νομιμοποιήσουμε. Σίγουρα δυσκολεύτηκαν αυτοί που έπρεπε να διαχειριστούν την κατάσταση αλλά δεν ήμασταν εμείς οι πολλοί το πρόβλημα και προσωπικά δεν θα έκανα ποτέ έκπτωση στις ηθικές μου αρχές και τα πιστεύω μου. Δεν συμφωνώ με την έκφραση «ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται». Σαφώς και οφείλει να επιβάλλεται, ειδικά στον εργασιακό χώρο. Από τη στιγμή που θεωρώ δεδομένο ότι πρέπει να σέβομαι τον άλλο, έτσι κι εγώ θεωρώ ως προαπαιτούμενο ότι πρέπει να εισπράττω σεβασμό και από εκείνον. Αν δεν με εκτιμάς, μη συνεργαστείς μαζί μου, δεν θα το πάρω προσωπικά.
