Στο Γιώργο Σκρομπόλα και στο zappit μίλησε η Δώρα Αναγνωστοπούλου και είπε
Την προσωπική σου ζωή την έχεις κάπως προστατευμένη;
Δεν ξέρω αν την έχω προστατευμένη, δεν μου είναι εύκολο να την εκθέτω. Αλλά, όχι ότι το κάνω με κάποιον σκοπό ή γιατί θέλω να κρύψω πράγματα. Νομίζω ότι δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το κοινό, αυτό. Ξέρεις, εμάς τους δημοσιογράφους, δεν μας νιώθει ο κόσμος τόσο κοντά του, όσο νιώθει τους καλλιτέχνες.
Πώς είναι να έχεις σύζυγό δημοσιογράφο;
Με καταλαβαίνει σε πολλά πράγματα. Αλλά ξεκινήσαμε από διαφορετικές… παρόλο που σπουδάσαμε μαζί – ήμασταν συμφοιτητές στην Ιταλία – δεν είχαμε όμως τότε κάποια σχέση. Βρεθήκαμε ξανά όταν επιστρέψαμε και οι δύο στην Αθήνα, και μάλιστα τυχαία. Νομίζω ότι με καταλαβαίνει σε πολλά. Αλλά εκείνος ήταν πάντα στις εφημερίδες κι εγώ ήμουν πάντα στην τηλεόραση, οπότε υπήρχαν διαφορές.
Συζητάτε επαγγελματικά θέματα;
Ε, δεν προλαβαίνουμε, Γιώργο! Δεν βλεπόμαστε, οριακά δεν βλεπόμαστε δηλαδή! Συναντιόμαστε το βράδυ, λέμε μια καληνύχτα. Και τα Σαββατοκύριακα, ό,τι κουβεντιάσουμε…
Τα παιδιά πώς αντιμετωπίζουν το γεγονός ότι έχουν γονείς δύο δημοσιογράφους;
Δεν θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έχουν εκφράσει την επιλογή τους. Ο μεγάλος είναι σε ηλικία πια, είναι 18, σπουδάζει σκηνοθεσία. Οπότε έχει πάει στα καλλιτεχνικά. Τα παιδιά μου δεν αξιολογούσαν ως κάτι πολύ σημαντικό αυτό που κάνει η μαμά. Τους έκανε εντύπωση όταν, για παράδειγμα, στο σχολείο τους, ή σε κάποιες δραστηριότητες που έκαναν, μπορεί να με αναγνώριζαν, ή μπορεί να μου μιλούσαν, ή μπορεί να με ρωτούσαν.
Πώς συμβαδίζουν οι απαιτήσεις του επαγγελματία, με τις υποχρεώσεις τις οικογενειακές; Δηλαδή, ήταν εύκολο για εσένα;
Δεν ήταν εύκολο. Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν όταν τα παιδιά ήτανε μικρά. Και είχανε πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις, πολύ συγκεκριμένο πρωινό ξύπνημα. Από νωρίς βέβαια, άρχισαν μόνοι τους, ετοιμάζαν την τσάντα τους… ήθελα κι εγώ να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο αυτόνομοι. Αλλά εκεί δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Και ως άνθρωπος… και ιδιοσυγκρασιακά. Και το πρόγραμμα το δικό μου, ήτανε πάντα ανάστατο. Δηλαδή, υπήρχαν περίοδοι που έλεγα δελτίο στην ΕΡΤ έξι ώρα το πρωί. Δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα…
Είχα περάσει δηλαδή από πάρα πολλές θέσεις, με πολύ διαφορετικά ωράρια, και με άγχος, γιατί δεν ήξερα πώς θα συνεχιστεί η κατάσταση με τις συμβάσεις και όλα αυτά. Οπότε υπήρχαν πολλές δυσκολίες. Και κυρίως με το μεγάλωμα των παιδιών. Και με τις συνεννοήσεις με τον Περικλή… τι ώρα θα γυρίσει σπίτι, τρεξίματα…
Nα τρέχω, ας πούμε, να προλάβω το κλείσιμο του σχολείου όταν δεν είχε ολοήμερο. Εντάξει, ζόρικα πράγματα. Αλλά δεν αισθανόμουνα ποτέ ότι, ξέρεις, ζω κάτι διαφορετικό, από ό,τι ζει μια μέση γυναίκα που καλείται να μεγαλώσει τα παιδιά της! Αυτό ήτανε το πιο δύσκολο σημείο αυτής της διαδρομής. Τις υποχρεώσεις με τα παιδιά.
Σου εξέφρασαν ποτέ τα παιδιά παράπονο;Ναι. Ναι. Και είναι για τον χρόνο. Θυμάμαι κάποια στιγμή ο μεγάλος, όταν ήταν μικρός… πήγαινε δημοτικό νομίζω, τρίτη-τετάρτη… και μου είχε πει, “Μαμά, είναι μερικές φορές που μου λείπεις πάρα πολύ, αλλά δεν θέλω, μου λέει, -να στο λέω- για να μη σε στενοχωρώ”. Και του λέω, “Θα μου το λες πάντα, κι εγώ θα ‘μαι πάντα εκεί, είτε θα σε παίρνω τηλέφωνο, ή θα μιλάμε, ή θα έρχομαι αν μπορώ”. Αλλά, εντάξει, όταν στο ζητάνε αυτά τα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο… λιώνεις.
