Στο Athens Voice και στο Δημήτρη Αθανασιάδη μίλησε ο Βασίλης Μπισμπίκης και είπε
Έχοντας κάνει ψυχανάλυση δέκα περίπου χρόνια, τι λέτε για τη σημασία της;
Αν κάποιος έχει ανάγκη, να πάρει και ψυχοφάρμακα. Εγώ είμαι μέσα, το πιστεύω. Πολλοί άνθρωποι θα είχαν σωθεί αν έπαιρναν τα κατάλληλα φάρμακα σε προηγούμενες εποχές. Τώρα αρχίζει και σπάει λίγο αυτό το απόστημα του τύπου “τι είμαι, τρελός, για να πάω σε ψυχίατρο;”. Κατάλαβες; Υπάρχει αυτό το ταμπού. Εγώ σώθηκα µ’ αυτά. Σώθηκα.
Η πατρότητα πώς σας άλλαξε;
Μετατόπισε λίγο τις ευθύνες. Με έναν τρόπο, μαζεύτηκα. Όχι πολύ, αλλά μαζεύτηκα. Ευαισθητοποιήθηκα. Δηλαδή έχω αδυναμία στον γιο µου τεράστια, οπότε λέω “να ζήσω και λίγο παραπάνω, να δούμε, να χαρεί και το παιδί κι εγώ”.
Έχετε σωθεί και από έμφραγμα. Πώς είναι η ζωή µε 5 στεντ στα 48;
Ναι, έχω σωθεί και απ’ αυτό. Το έπαθα στα 47. Τι να πω τώρα γι’ αυτό; Το ίδιο είναι. Δεν άλλαξε τίποτα, γιατί δεν έπαθε ζημιά η καρδιά µου. Έβαλα πέντε στεντ, ανοίξανε αυτό που είχε κλείσει, αλλά δεν µου άφησε ζημιά. Τώρα προσπαθώ κάπως ν’ αλλάξω τρόπο ζωής. Κι αυτό έχει να κάνει µε το νοιάξιµο για το παιδί µου και για τους ανθρώπους.
Έχετε αγαπημένο φαγητό;
Το κρέας. Σπεσιαλιτέ µου το αντικριστό. Είναι ιεροτελεστία για µένα το φαγητό. Το αγαπάω πάρα πολύ. Μου αρέσει να ψήνω και να κάνω παρέες. Είμαι ανοιχτός στη φιλία. Η φιλία αξιακά είναι πολύ ψηλά, πιο ψηλά απ’ όλα για µένα. Έχω θέμα µ’ αυτό και µου αρέσει να φροντίζω τους ανθρώπους γύρω µου, να τους κάνω χαρούμενους. Αγαπάω τους ανθρώπους. Από εκεί ξεκινάει. Τους αγαπάω. Δεν κρίνω τους ανθρώπους εύκολα εγώ.
Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος κρίνει εύκολα;
Πολύ εύκολα. Κρίνουν πάρα πολύ. Είναι πολύ σπαστικό πράγμα αυτό. Με ξεπερνάει. Βγάζουν πολύ σκ@τό από το στόμα τους οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους. Όχι µόνο στην τηλεόραση. Και στις παρέες το βλέπουμε. Κι ένας από τους λόγους που οι παρέες µου είναι από την Κρήτη είναι ότι οι Κρητικοί πολύ δύσκολα θα μιλήσουν άσχημα για άλλον άνθρωπο.
Αν γυρνούσατε πίσω τον χρόνο και συναντούσατε τον αδέσποτο εαυτό σας, τι πιστεύετε ότι θα σας έλεγε και τι θα του λέγατε εσείς;
Θα µου έλεγε ότι θέλει φροντίδα. Σίγουρα ήθελε φροντίδα εκείνες τις εποχές το παιδάκι που έχω μέσα µου. Αν γύρναγα στο τώρα, θα έλεγα ότι θα του την έδινα, αλλά τότε ούτε του την έδωσα, ούτε όμως τη ζήτησα. Ήμουν ένα παιδάκι φοβισμένο, που προσπαθούσε να διαχειριστεί συναισθήματα. Ήθελε μια αγκαλιά το παιδί μέσα µου, την οποία δεν πήρε. Αυτό το οδήγησε μετά σε πολλά άλλα πράγματα. Και να παγώσει μέσα του και να μουδιάσει µε ουσίες και άλλα αυτό που ένιωθε. Ούτε στον χειρότερό µου εχθρό δεν θα ευχόμουν να µπλέξει µε ουσίες.
