Στο Χαμογέλα και Πάλι μίλησε η Μαρία Δεληθανάση χθες και απάντησε στα όσα είπε ο Κώστας Δόξας στο Γιώργο Λιάγκα και στο Πρωινό . Πιο συγκεκριμένα είπε «Είναι μια δύσκολη μέρα λόγω της επικαιρότητας. Νομίζω ότι μας ξεπερνάει. Συμβαίνουν πολύ άσχημα πράγματα στον κόσμο. Ειδικά και στη χώρα μας είναι πολύ βαριά η ατμόσφαιρα σήμερα. Οπότε όλα τα άλλα μοιάζουν λίγο υποδεέστερα.
Ακούστηκαν πάρα πολλά ψέματα. Σοβαρά ψέματα. Τα οποία θα απαντήσουμε με τον τρόπο που πρέπει και εκεί που πρέπει, όπως εξ αρχής κάνουμε. Δηλαδή μια σοβαρή υπόθεση. Για μια σοβαρή υπόθεση που με απασχολούσε, απευθύνθηκα στα δικαστήρια. Τα δικαστήρια έκριναν. Τώρα από εκεί και πέρα όλο το υπόλοιπο που μπορεί να γίνεται εμένα προσωπικά με θλίβει.
Με θλίβει γιατί θεωρώ ότι η αρχή της αλλαγής είναι η αποδοχή. Είναι η αποδοχή μιας κατάστασης, η συνειδητοποίηση, και από εκεί το πράγμα αρχίζει να αλλάζει προς μια θετική κατεύθυνση, αυτό εννοώ. Συμπεραίνω ότι το στάδιο είναι ακόμα πολύ πρώιμο. Δηλαδή είχα μια ελπίδα που έχει σβήσει πλέον. Ήλπιζα να αλλάξουν τα πράγματα, να προχωρήσει η ζωή ομαλά. Να αποκατασταθεί, μετά την αποκατάσταση και την ισορροπία στην οποία επήλθε το δίκαιο, να γυρίσουμε σελίδα. Δεν έχω καταλάβει ότι υπάρχει τέτοια πρόθεση. Δεν μπορώ να πάρω πιο συγκεκριμένη θέση. Ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας. Απλά με θλίβει. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο σε αυτή τη φάση.
Σίγουρα είναι μία δύσκολη πενταετία αυτή που πέρασε. Εγώ κατήγγειλα ένα σοβαρό περιστατικό, με βάση τα εργαλεία που μου παρείχε ο νόμος και το δικαίωμα να απευθυνθώ στις αρχές για κάτι σοβαρό, το οποίο με έχει βλάψει. Από εκεί και πέρα η διάσταση όλου αυτού του θέματος έχει ξεφύγει. Δεν συνέβη από την πλευρά μου αυτό. Εγώ επιμένω και παραμένω στο να αποδειχθεί μέχρι και στο τέλος η αλήθεια, γιατί δικαστικά γνωρίζετε ότι θα υπάρξει εξέλιξη σε αυτό.
Από εκεί και πέρα, επειδή μεγαλώνω ένα παιδί, φρόντισα να κρατήσω τον εαυτό μου, να εξελιχθώ όσο περισσότερο μπορούσα. Σίγουρα με επηρέασε όλη αυτή η τριβή με τα δικαστήρια. Ανέκαθεν αγαπούσα τη νομική επιστήμη και είμαι φιλομαθής. Δηλαδή από τη στιγμή που μπήκα στο πανεπιστήμιο δεν το άφησα ποτέ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με σπουδές και με πτυχιακά και πτυχία, δεύτερα και τρίτα και όλα αυτά. Νομίζω ότι κάπως ήταν μοιραίο. Δηλαδή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μετά από την εμπειρία αυτή, να ασχοληθώ με κάτι που πάντα με ενδιέφερε και ήταν η πρώτη μου επιλογή.
Τεράστιο μάθημα. Τεράστιο. Σίγουρα αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω δεν θα έκανα κάτι διαφορετικό, εφόσον τα πράγματα είχαν καταλήξει και είχαν πάρει αυτή την τροπή. Αν γυρνούσα λίγο πιο πίσω τον χρόνο, θα ήθελα να αναγνώριζα κάποια σημάδια νωρίτερα και να μην φτάναμε σε όλο αυτό.
Η βία έχει πάρα πολλές εκφάνσεις. Δηλαδή δεν ξεκινάει κανείς δείχνοντας τη χειρότερη του εικόνα. Σαφώς και θέλει να σε προσελκύσει για να σε κρατήσει. Υπάρχουν δείγματα βίας που ξεκινούν με μία κουβέντα, με την προσπάθεια μείωσης του άλλου, προσβολής, αποξένωσης από παρέες, από φίλους, από συγγενείς. Λεκτική βία φυσικά. Είναι κάποια σημάδια τα οποία πρέπει να τα αναγνωρίζουμε έγκαιρα.
Όταν είσαι σε μία κατάσταση, η αλήθεια είναι πως είσαι μπλεγμένος. Δηλαδή μιλάμε για μία σχέση συναισθηματική. Δεν είναι ότι σε εξαπατά ένας άγνωστος. Είσαι μέσα σε ένα σπίτι, ζεις μία καθημερινότητα. Σαφώς έχεις συναισθήματα για τον άνθρωπο αυτό. Ο έρωτας πάντα δημιουργεί διαστρέβλωση.
Σαφώς και έχουν επίδραση τα «x» περιστατικά που μπορεί να συμβαίνουν. Τώρα, για να μπει αυτό το πράγμα σε μία σειρά, πρέπει να υπάρχει συνειδητοποίηση. Δηλαδή σε μία λογική βάση να ειπωθεί σε λέξεις, και ειδικά από κάποιον ειδικό, όπου θα σου ταξινομήσει τα γεγονότα και τις σκέψεις και θα σου πει ακριβώς τι συμβαίνει.
Για εμένα, μήνες μετά από το συγκεκριμένο περιστατικό – γιατί το παράδοξο στην ιστορία είναι ότι για πολύ καιρό έβλεπα διαφημίσεις του 15900 στην τηλεόραση που μιλούσαν για κακοποίηση και ενδοοικογενειακή βία – και εγώ δεν μπορούσα να εντάξω τον εαυτό μου στην κατηγορία των κακοποιημένων γυναικών. Δηλαδή έβλεπα τις διαφημίσεις και έλεγα «τις καημένες τις γυναίκες».
Όταν λοιπόν ήρθε η απομάκρυνση και αναζήτησα βοήθεια και μίλησα με ψυχολόγους, απευθύνθηκα στο 15900, στη γραμμή. Και από εκεί υπήρχε μια κατεύθυνση όπου μίλησα με ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και νομικούς συμβούλους, οι οποίοι μου είπαν ακριβώς, μου εξήγησαν ποια είναι τα στάδια της βίας, ονόμασαν αυτό που μου συνέβαινε, έδωσαν ένα όνομα και άρχισε και αυτό να κάθεται μέσα μου σαν πραγματικότητα. Ήταν σημαντική η βοήθεια που έλαβα από εκεί.
Μιλάμε για μια σοβαρή κοινωνική παθογένεια. Δηλαδή η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα και δεν πρέπει να μας απασχολεί ή να είμαστε αυστηροί προς αυτό μόνο όταν καταλήγει μια γυναίκα να γίνεται πρωτοσέλιδο επειδή έχει δολοφονηθεί από έναν κακοποιητή. Ας το πάμε λίγο ένα στάδιο πιο πριν.
Αρχικά κάλεσα στη γραμμή. Υπάρχει 24ωρη υποστήριξη από εκεί για μια γυναίκα στην οποία συμβαίνει στο εδώ και τώρα ένα περιστατικό. Το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να διασφαλίσουν αν αυτή η γυναίκα μπορεί να απομακρυνθεί από τον κακοποιητή, αν έχει παιδιά, αν υπάρχει στέγη κτλ. Και από εκεί και πέρα υπάρχει μια κατεύθυνση. Στη συνέχεια έκλεισα ραντεβού και βρέθηκα στο κέντρο υποστήριξης που έχει εδώ στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει αντίστοιχο και στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Ήταν αρκετά σημαντική η βοήθεια του κέντρου στην πρώτη φάση. Και στη συνέχεια ζήτησα και βοήθεια πιο εξειδικευμένη και σε επίπεδο ψυχολογικής υποστήριξης και νομικής.
Δεν ξέρω πως μετουσιώθηκε σε δύναμη αυτό. Νομίζω ότι είναι ένας αυτοματισμός που συμβαίνει στους ανθρώπους όταν έχουν αναμετρηθεί με τόσο σοβαρά πράγματα και δοκιμάζουν τον εαυτό τους σε τέτοια άκρα. Νομίζω ότι συμβαίνει ένας αυτοματισμός που σου λέει ή θα μείνεις στον πάτο ή πρέπει να αρχίσεις να ανεβαίνεις.
Άνθρωπος είμαι. Προφανώς και έχω σπάσει. Δηλαδή και όλο το κομμάτι της έκτασης που πήρε αυτό στα μέσα, με τρόπο που διαστρεβλώνει πλήρως την αλήθεια – και πλέον λέω τη λέξη αλήθεια γιατί έχει αρχίσει και αποδεικνύεται, αποδείχτηκε ήδη σε πρώτο βαθμό – ό,τι κατήγγειλα από την πρώτη στιγμή ήταν αυτό. Κρίθηκε αυτό και το δικαστήριο δέχτηκε αυτό.
Αυτό που είπα και στην αρχή, εμένα αυτό με θλίβει. Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω. Είναι θλιβερό. Μακάρι να έρθει αλλαγή. Λαμβάνω μηνύματα από γυναίκες. Κατά βάση είναι μηνύματα υποστήριξης και ταύτισης, δυστυχώς πολλές φορές. Μιλώ μαζί τους, απαντώ όπου μπορώ να βοηθήσω το κάνω. Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο γιατί η εξωτερίκευση αυτού του θέματος είναι κάπως ντροπιαστική ακόμα και σήμερα για τον άνθρωπο, για το θύμα δηλαδή, για τον άνθρωπο που τα υφίσταται.
Η ντροπή είναι ακόμα στην πλευρά του θύματος, ακόμα και μετά τις δικαιώσεις. Δεν μιλάω για μένα προσωπικά. Εγώ δεν ντρέπομαι, όχι. Μιλάω για γυναίκες που με πλησιάζουν και που είναι πολύ διστακτικές, αλλά θέλουν να μοιραστούν το βίωμά τους» εξομολογήθηκε η Μαρία Δεληθανάση.
Κατόπιν ο Νίκος Συρίγος τη ρώτησε: «Είπε προ ολίγου η δικηγόρος σας ότι σας προτάθηκε ένα χρηματικό ποσό για να προχωρήσετε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό. Κάτι που στα δικά μου αυτιά μου ακούγεται κάπως, σε μια ιστορία που έχει τόσες μηνύσεις από την άλλη πλευρά. Εσάς όταν σας προτάθηκε αυτό το ποσό για να φτάσετε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό, πώς νιώσατε;»
Με τη σειρά της η Μαρία Δεληθανάση απάντησε: «Καταρχάς δεν έγινε πρόταση με ποσό. Απλά σε κάποιο τηλεφώνημα μεταξύ δικηγόρων είπαν ότι ουσιαστικά να αποσυρθεί και θα υπάρξει χρηματική ανταπόδοση, αποζημίωση. Δεν προχώρησαν ποτέ οι συζητήσεις αυτές. Και το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Δηλαδή με πληρώνει κάποιος για να κλείσω το στόμα μου; Απέναντι σε τι; Θα εκτιμούσα πραγματικά να δω κινήσεις και δείγματα μεταμέλειας. Εγώ την ψυχή μου θέλω να ηρεμήσω, όχι την τσέπη μου. Όχι μια συγγνώμη να ακούσω. Να δω κινήσεις μεταμέλειας. Αποδοχή δηλαδή του γεγονότος. Τόσα μέτωπα έχουν ανοίξει. Να κάνω τι δηλαδή…
Δε θα ξαναδώσω συνεντεύξεις, τελειώνουμε σήμερα εδώ. Οποιαδήποτε αναφορά στο παιδί, το οποίο είναι ανήλικο και υπεύθυνη για την προστασία του είμαι εγώ, σαφώς και με ενοχλεί. Η εργαλειοποίηση του παιδιού και η εκμετάλλευση γύρω από το όνομά του, το οποίο γίνεται κατ’ επανάληψη από την άλλη πλευρά, πρέπει να σταματήσει. Δεν έχουμε συνεπιμέλεια, έχω αποκλειστική και οριστική επιμέλεια στο εφετείο. Δε ζητήθηκε συνεπιμέλεια».
Θυμίζουμε πως πριν λίγες ημέρες ο Κώστας Δόξας κρίθηκε ένοχος από το Τριμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης για ενδοοικογενειακή βία, με θύμα την πρώην σύζυγό του, Μαρία Δεληθανάση. Στον τραγουδιστή επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών -εκτιτέα τέσσερις μήνες- και με ανασταλτικό αποτέλεσμα έφεσης.
