Στην εκπομπή Ένας κι Ένας της ERTnews βρέθηκε η Μαρία Κίτσου με αφορμή το ρόλο της στη παράσταση ” η Δούκισσα της Πλακεντίας ” και είπε
Αν με πιάσουν τα κλάματα, δε σταματάνε. Μου έχει τύχει σε μια πρόβα. Είναι το πιο πρόσφατο που θυμάμαι. Σε μια πρόβα, σε μια συγκεκριμένη σκηνή του θρήνου της, με έπιασαν τα κλάματα και δεν μπορούσα να συνέλθω. Να λέει ο Γιώργος Νανούρης: ‘Στοπ, πάμε παρακάτω να αφήσουμε τη Μαρία’ και εγώ να συνεχίζω να ουρλιάζω και να κλαίω. Ήρθε δίπλα μου, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει και μου είπε: ‘Σώπα, ξεσπάς έτσι’. Δεν το συνδύασα με κάτι δικό μου αλλά με τάραξε πολύ ο θρήνος αυτής της γυναίκας”.
Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι “Η πιο φορτισμένη μου στιγμή ήταν στην Επίδαυρο, στις ‘Τρωάδες’ που σκηνοθέτησε ο Σωτήρης Χατζάκης. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Όταν χάνω το παιδί και μου το παίρνουν… Εν τω μεταξύ αυτό που λένε ότι οι μανάδες έχουν τόση δύναμη που μπορούν να σηκώσουν φορτηγό για να σώσουν το παιδί τους… ήταν μια σκηνή που μου παίρνουν το παιδί, με δύο φύλακες και τρεις γυναίκες και εγώ τσιλιμπιθρώνι τότε. Πρέπει να ρίξω ένα ουρλιαχτό, να πάω προς το παιδί και να μην με αφήσουν να το φτάσω. Όχι μόνο έφτασα το παιδί, αλλά ξεπέρασα όλα τα εμπόδια. Σε αυτόν τον ρόλο, δεν μπορούσα να συνέλθω μετά”.
“Δε θα έλεγα ότι το πιο δύσκολο που αντιμετώπισα ήταν η δημοσιότητα, γιατί δεν τη βίωσα. Ήμουν κλεισμένη στο σπίτι, διάβαζα, δεν άφηνα τίποτα να πέσει κάτω, δεν έβγαινα. Ελάχιστες φορές που βγήκα από το σπίτι, με είχε πιάσει ένας εγκλεισμός, το είχα πάρει πολύ προσωπικά. Δεν με πείραξε η αναγνωρισιμότητα ούτε η αγάπη του κόσμου στον δρόμο. Ίσα-ίσα το χαίρομαι πολύ και το εκτιμώ, δεν είναι δεδομένο. Αλλά είχα τόσο μεγάλο όγκο δουλειάς στις ‘Μέλισσες’ που δεν μου ‘επιτρεπόταν’, δεν επέτρεπα στον εαυτό μου ούτε να διασκεδάσω, ούτε να βγω έξω. Τρία χρόνια έμεινα μέσα στο σπίτι και διάβαζα. Με τη διασημότητα δεν αντιμετώπισα πρόβλημα γιατί ήρθσε σιγά-σιγά” είπε η Μαρία Κίτσου.
