Στο νέο τεύχος του Marie Claire και στην Ελιανα Χρυσικοπουλου μίλησε η Έλλη Στάη και αναφέρθηκε στη σεξουαλική παρενοχληση που υπέστη. Πιο συγκεκριμένα είπε
Όσοι μεσουρανούσατε στην ενημέρωση των 90s και 00s είχατε γίνει και celebrities, χάρη στα πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Πώς το διαχειρίστηκες αυτό;
Δεν θα πω ότι ήταν κάτι δυσάρεστο. Κανείς δεν δυσαρεστείται με το να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, να έχει έναν ειλικρινή ή μη ειλικρινή θαυμασμό. Αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς για την προσωπική ζωή σου, γιατί δεν μπορείς π.χ. να πας στο περίπτερο όπως σηκώνεσαι το πρωί, μουρτζούφλης. Αυτό είναι δυσάρεστο. Τα 90s ήταν μια εποχή μεγάλης γκλαμουριάς. Ήταν η εποχή προ-κρίσης, η λεγόμενη «εποχή της αστακομακαρονάδας και του Χρηματιστηρίου». Τότε όλα αυτά ήταν στο έπακρο. Δεν αφορούσε μόνο εμάς και τη δουλειά μας, ήταν γενικό, κάπως σαν κανονικότητα της εποχής.
Είσαι από τις ελάχιστες που έχουν μιλήσει ανοιχτά για δύσκολες καταστάσεις, όπως η σεξουαλική παρενόχληση από μεγαλοπαράγοντα των media αλλά και από επιφανή πολιτικό.
Ναι, τα έχουμε υποστεί αυτά. Δεν είμαι η μόνη άλλωστε. Και μεταξύ μας, είμαστε μικρή χώρα, γνωριζόμαστε κιόλας. Απλά κάποια στιγμή ήρθε το timing όπου αυτά άρχισαν να συζητιούνται πιο ανοιχτά και τουλάχιστον να μένει κάτι, ότι οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν αυτό το ταμπού. Ήταν θέμα ντροπής να πει κάποιος ότι συμβαίνει. Νομίζω ότι τώρα έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό – χωρίς να είμαι οπαδός και της άλλης άκρης. Μην πάμε στην αποστείρωση, γιατί, όπως έχουμε υποστεί τη βιαστικότητα μιας παρενόχλησης, έχουμε περάσει και όμορφα με τα ωραία πράγματα της ζωής, όπως είναι το φλερτ, το ενδιαφέρον που θα δείξει ένας άνδρας σε μια γυναίκα ή μια γυναίκα σε έναν άνδρα. Αυτά δεν πρέπει να τα δαιμονοποιήσουμε και νομίζω ότι εμείς είμαστε ένας λαός που δεν θα το κάνουμε.
Μπορεί μια γυναίκα δημοσιογράφος να είναι πολύ θηλυκή και να χαίρει εκτίμησης;
Εννοείται. Νομίζω ότι και εμένα δεν μου έλειπε η θηλυκότητα, αλλά το πώς εκφράζεται η θηλυκότητα είναι κάθε φορά διαφορετικό.
