Με αφορμή το έργο Εντα η Έλενα Τοπαλιδου μίλησε στο Το χουμε και ειπε τα εξής «Έχω καταλήξει πια, μετά από πολλά πράγματα έτσι στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό, είμαι τελείως αθώα. Μπορεί να μου κάνεις το μεγαλύτερο κακό και… την άλλη στιγμή να μην θυμάμαι ποιο ήτανε. Αλλά οι άνθρωποι που θα με τρομάξουν αληθινά, δηλαδή ότι ξέρω τώρα ότι εγώ σου κόβω τα πόδια και το κάνω εν γνώσει μου. Αυτό είναι τις τελευταίες μέρες που με έχει βάλει σε μια σκέψη ότι ναι, αυτό είναι ποινικό. Το να είσαι απέναντι σε έναν άνθρωπο και να τον βλέπεις να τρέμει… και θα ‘ταν καλύτερα να τον σκοτώσεις παρά να τον τρομοκρατείς, αυτό δεν συμβαίνει πολύ συχνά στον κόσμο. Συμβαίνει με κάποιους ανθρώπους» ανέφερε αρχικά η γνωστή ηθοποιός και χορογράφος.
Στη συνέχεια, συμπλήρωσε: «Η πληγή και το κακό είναι θεμιτά. Είναι τρόμος. Σε τρομοκρατώ. Μπροστά μου αυτή τη στιγμή. Και μπορώ να το ξανακάνω. Όχι μία, και όχι δύο, και όχι τρεις φορές. Και έχω γνώση ότι το κάνω. Δεν είναι πληγή, τις πληγές τις αντέχω. Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι και να σ’ αγαπάνε. Δεν ξέρω τι σημαίνει αγάπη γι’ αυτούς. Αυτό που σου λέω είναι ακόμα χειρότερο κι απ’ το θάνατο. Είναι προτιμότερο να σκοτώσεις το θύμα σου εκείνη τη στιγμή παρά να το φέρεις σε τέτοια απόγνωση τρόμου».
Η Έλενα Τοπαλίδου είπε επίσης: «Υπήρξα, τώρα το διαχειρίζομαι ένα ζωάκι το οποίο ουρλιάζει με απορία. Και δεν μιλάω για πληγή σου ξαναλέω. Η πληγή είναι πληγή. Μπορεί ο καθένας να σε ξεσκίσει, να σε απατήσει, να πάει με άλλη, να πάει με άλλους, να θυμώσεις, να κάνεις, να βρίσεις, να νιώσεις απατημένος, να νιώσεις αυτό… Όχι. Η στιγμή που κάποιος είναι απέναντί σου και σου προκαλεί τον απόλυτο τρόμο, είναι ποινικό αδίκημα. Φυσικά και δεν ξέρω τον τρόπο να τον αντιμετωπίσω όταν τρέμω. Απέναντι σε έναν άνθρωπο, οποιονδήποτε άνθρωπο, ο οποίος θα με κάνει να ουρλιάζω από φόβο. Όχι, δεν ξέρω πώς να τον αντιμετωπίσω τη στιγμή εκείνη».
