Στο στούντιο 4 βρέθηκε καλεσμένος ο Βασίλης Τσιλιχρήστος που έγινε γνωστός dj μέσα από το Villa Mercedes και είπε τα εξής “Μου έχουν χρεώσει την ‘πόρτα’ με κάποιον τρόπο bullying ή ρατσιστικό αλλά ποτέ δεν ήμουν ρατσιστής ούτε έκανα bullying. Αυτό που με ένοιαζε πάντα ήταν να αφήσω το πρόβλημα απέξω, δηλαδή τον ξινό, τον περίεργο, τον μεθυσμένο, τον δύστροπο, που δεν ερχόταν για να περάσει καλά αλλά για να κάνει τη ζωή των υπολοίπων δύσκολη. Τον άφηνα απέξω. Δεν κοίταγα το ρολόι και το παπούτσι που λένε. Είναι όλα μύθος” δήλωσε αρχικά ο Βασίλης Τσιλιχρήστος. “Η μουσική στη ζωή μου μπήκε όταν άνοιξα το Mercedes στη Γλυφάδα. Δεν έπαιζα μουσική τότε, ήταν το 1987. Το Mercedes σαν όνομα το εμπνεύστηκα από τη Mercedes που είχε ένας κομμωτής στην Ελευσίνα. Πήραμε την αντίκα, τη βάλαμε πάνω στον όροφο. Τότε δεν έβρισκα και συνέταιρο για να ακολουθήσει τον όροφο. Ήταν το μοναδικό που μπορούσα να πληρώσω. φαντάσου ότι το φτιάξαμε τρεις συνέταιροι που τους βρήκα στην πορεία. Βάλαμε από 750.000 δραχμές ο καθένας, είχαμε γραμμάτια και επιταγές, από τον πατέρα μου πήγα κάπου να δανειστώ. Το πίστευα, ήξερα τι μπορούσε να κάνω και το έκανα”.
Προσέθεσε μάλιστα, ότι “Από την πρώτη μέρα ήρθε κόσμος. Οι γνωστή, οι φίλοι και άνθρωποι που μας αγαπούσαν, αλλά μετά αυτό μεταλαμπαδευόταν και στους υπόλοιπους. Στην αρχή δεν βάλαμε ελληνική μουσική. Δεν έπαιζα μουσική. Ξεκινάμε και συνειδητοποιώ ότι η μουσική είναι πάνω από το 50% της επιτυχίας. Καθόμουν κάθε μεσημέρι που πήγαινε εκεί και μάθαινα να μπορώ να παίζω τους δίσκους. Ψώνιζα δίσκους αλλά δεν μπορούσα να τους παίξω. Ένα Πάσχα ο dj είχε πάει στην Κέρκυρα και δεν επέστρεψε πίσω. Πήρα την ευθύνη και πήγα εγώ εκεί. Τότε έκανα και τον πορτιέρη και τον μετρ και όλα σε ένα μικρό μαγαζί με λίγο προσωπικό. Μετά μου έλεγαν όλοι πότε θα ξανανέβω να κάνω αυτό που έκανα”.
Οι μεγάλες σπατάλες στη νυχτερινή ζωή
Όσον αφορά τις μεγάλες οικονομικές σπατάλες που έχει δει να γίνονται στη νυχτερινή ζωή, ο Βασίλης Τσιλιχρήστος ανέφερε πως “Είναι μέρος του παιχνιδιού. Έχω σταματήσει άνθρωπο από το να ξοδεύει, γιατί δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύει. Έχω τσακωθεί με πελάτη και του έχω πάρει τα κλειδιά από το αμάξι γιατί είχε πιει και δεν τον άφησα να οδηγήσει. Κράτησα το αυτοκίνητο και τον έστειλα με τον παρκαδόρο σπίτι του. Μετά από 20 χρόνια ήρθε ο πατέρας του -γιατί έκανε εκεί τον γάμο του- και μου είπε: ‘Δεν με ξέρεις αλλά εγώ σε ξέρω. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που όλα αυτά τα χρόνια πρόσεχες τον γιο μου’. Το έχω κάνει σε πολλούς πελάτες. Έχω τσακωθεί, με έβριζαν, μου μίλησαν μετά από έναν μήνα, αλλά εγώ αισθανόμουν ότι ηθικά αυτό έπρεπε να κάνω”.
“Είναι αλήθεια ότι ανοίγουν σαμπάνιες 200.000 ευρώ. Πριν το NAMOS το είχα δει στο Saint Tropez. Είναι δισεκατομμυριούχοι, για αυτούς είναι σαν να πάνε στα μπουζούκια και να ρίξουν λουλούδια 1000 ευρώ. Και στα μπουζούκια γίνονται μεγάλες ζημιές με λουλούδια. Αν αυτό το έκανε κάποιος που δεν έχει χρήματα, που δεν έχει να φάει θα με στεναχωρούσε αν την άλλη μέρα λιμοκτονούσε ή τον έδιωχναν από το σπίτι του. Αν είναι σαν να πάει στο περίπτερο και παίρνει τσίχλες, τι να του πω;” είπε καταληκτικά.
