Συνέντευξη παραχώρησε η Ματίνα Παγώνη και είπε τα εξής
“Ήταν στο ΚΑΤ. Το συμπέρασμα είναι ότι τα παιδιά δεν πρέπει να μπαίνουν σε μονάδες, δεν πρέπει να μπαίνουν στα νοσοκομεία, επηρεάζονται. Ήμουν επτά ετών. Ήθελα οπωσδήποτε να τον δω. Νόμιζα θα τον δω σ’ ένα κρεβάτι. Η μονάδα είναι κάτι ιδιαίτερο. Με κράταγε από το χέρι. Ήταν παραμορφωμένος, διασωληνωμένος. Σοκαρίστηκα όταν πλησίασα. Είδα έναν μπαμπά πρησμένο…
Ο γιατρός με έβαλε μέσα και μου έκανε μια συμφωνία. Μου είχε πει “θα σε πάρω” όμως αλλά δεν θα κλάψεις και δεν θα φοβηθείς. Αυτά ήταν τα λόγια του γιατρού και του υποσχέθηκα ότι έτσι θα κάνω. Όμως εγώ σοκαρίστηκα. Παρόλο που όταν βγήκα με ρωτούσαν “τι είδες, τι έκανες” εγώ δεν μιλούσα. Όταν γύρισα στο σπίτι έκλαψα για να ξεσπάσω. Δεν αφήνω καθόλου παιδιά να μπαίνουν στις μονάδες. Και όταν βλέπω παιδάκια στο νοσοκομείο επηρεάζομαι”.
Η ίδια αναφέρθηκε στη στιγμή που αποφάσισε να αφιερωθεί στη ιατρική:
“Εκεί βέβαια αποφάσισα να γίνω γιατρός. Από τότε μου λέγανε να γίνεις το ένα, να γίνεις το άλλο και εγώ δεν άκουγα τίποτα”.
“Η μητέρα μου έφυγε από ιατρικό λάθος”
Η απώλεια της μητέρας της ήταν αποτέλεσμα ιατρικού λάθους, κάτι που σημάδεψε βαθιά τη Ματίνα Παγώνη:
“Η μαμά μου έφυγε από ιατρικό λάθος, ζούσαμε στο Άργος και είχαμε πάντα μια γυναίκα στο σπίτι μετά τον θάνατο της. Δεν μου είπαν ότι ήταν άρρωστη, ότι έκανε εμέτους, ότι πονούσε. Το κακό είχε γίνει, την έφεραν στην μονάδα στο δικό μας νοσοκομείο αλλά ήταν αργά πλέον. Είναι ακριβώς οκτώ χρόνια που πέθανε. Δεν θα την άφηνα να πάρει αυτή τη θεραπεία για να μην πάθει οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Από κει ξεκινάει η ιστορία αλλά δεν έχει κανένα νόημα πλέον, είπα αυτά που έπρεπε να πω εκεί που έπρεπε να τα πω. Νομικά δεν προχώρησα γιατί δεν το ήθελε και η μητέρα μου”.
