Σε μια τρυφερή εξομολόγηση προχώρησε η Ηλιάνα Παπαγεωργίου και είπε τα εξής “Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, τον ήχο της μαμάς μου κάθε φορά που πλησίαζε κοντά μου.
Την πρόδιδαν πάντα δύο πράγματα: τα τακουνάκια της και τα βραχιόλια της. Φορούσε μόνο στο ένα της χέρι πολλά βραχιόλια, κυρίως ασημένια, αλλά και χρυσά. Κανένα δεν ήταν ίδιο με το άλλο, όλα διαφορετικά, μοναδικά. Κάθε Σάββατο ερχόταν στο σπίτι μας η κοσμηματοπώλης.
Όπως πήγαιναν παλιά σε κάποια σπίτια και πουλούσαν τάπερ, έτσι στα δικά μας έφερνε βραχιόλια και σκουλαρίκια! Η κυρία λοιπόν έστρωνε τα κοσμήματά της και η μαμά μου γέμιζε το χέρι της μέχρι επάνω. Πάντα όμως έπαιρνε κι από ένα μικρό δωράκι για εμάς: ένα βραχιόλι για την αδερφή μου, σκουλαρίκια ή κολιέ για μένα. Κι από τη Δευτέρα ξεκινούσε το πιο όμορφο πράγμα: Όποια συναντούσε τη μαμά μου – φίλη της ή όχι – της έλεγε πόσο όμορφα ήταν τα βραχιόλια της. Και τότε η μαμά μου έβγαζε κάθε φορά ένα και το χάριζε. Μέχρι το Σάββατο το χέρι της είχε σχεδόν αδειάσει… κι ύστερα, το απόγευμα, ερχόταν πάλι η κυρία και το ξαναγέμιζε. Έτσι άρχιζε ξανά και ο ήχος της. Κάθε φορά που φοράω τα κοσμήματά μου, σκέφτομαι εκείνη” έγραψε η Ηλιάνα Παπαγεωργίου.
