Στο Λοιπόν και στον Ανδρέα Θεοδώρου μίλησε η Σόφη Ζαννίνου και είπε τα εξής
«Το Grand Hotel ήταν για μένα μια ανάσα»
Όταν η ζωή της σημαδεύτηκε από αυτή τη μεγάλη απώλεια, η συμμετοχή της στο «Grand Hotel» ήρθε σαν μια πολυπόθητη διέξοδος. «Είχα απόλυτη ανάγκη να συμμετάσχω στο Grand Hotel για να ξεσκάσω και να πάρω λίγη χαρά. Για δύο χρόνια που είχα τη μητέρα μου άρρωστη με άνοια, δεν έκανα απολύτως τίποτα. Ήταν συνειδητή επιλογή μου. Ήμουν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 12 το βράδυ, που την έπαιρνε ο ύπνος, δίπλα της συνέχεια. Πολλά βράδια έπαιρνα από τον πάνω όροφο που μένω ένα ντιβάνι και κοιμόμουν στο δωμάτιό της, μην τυχόν και συμβεί κάτι», εξομολογήθηκε.
«Ήταν δραματικό να μη με αναγνωρίζει»
Η πορεία της μητέρας της μέσα στην ασθένεια δεν ήταν εύκολη και η Σόφη Ζαννίνου δεν κρύβει τον πόνο που βίωσε βλέποντάς την να μην τη θυμάται. «Ήταν δραματικό και θέλει πάρα πολύ κουράγιο, δύναμη και ψυχραιμία. Εγώ αντλούσα τη δύναμη από την ίδια τη μαμά μου. Ήταν ένας άνθρωπος πάρα πολύ δοτικός, πολύ γλυκός και ευαίσθητος. Από τα 15-16 ήμουν εγώ η μαμά της μαμάς μου. Δεν ήταν ο άνθρωπος που θα φωνάξει, θα έχει εντάσεις. Ήταν ακριβώς το αντίθετο από τον πατέρα μου», ανέφερε.
«Γίνομαι χαλί ή αγριόγατα – ανάλογα με το ποιος έχω απέναντί μου»
Όταν τη ρωτούν αν κληρονόμησε αυτή τη γλυκύτητα από τη μητέρα της, η ίδια απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Δεν είμαι γλυκιά σε όλους, μόνο εκεί που πρέπει. Είμαι και ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν αγριάνθρωπος. Εκεί που πρέπει γίνομαι χαλί να με πατήσεις και εκεί που δεν πρέπει γίνομαι αγριόγατα».
