Στο περιοδικό Λοιπόν και στον Ανδρέα Θεοδώρου μίλησε ο Γιώργος Καρκάς και είπε
Σκέφτηκες ποτέ μέσα στη φυλακή ότι λόγω όλου αυτού που έγινε δεν θες να ζήσεις άλλο;
Μέσα στη φυλακή ναι. Όχι τόσο στην αρχή που είχα το μυαλό μου θολωμένο από τις ουσίες, αλλά μετά που άρχισε να καθαρίζει. Όταν συνειδητοποίησα το τι πραγματικά έχει συμβεί έξω. Σκεφτόμουν πως θα αποδείξω ότι είμαι αθώος αλλά, αν δεν το αποδείξω, πώς θα ζήσω μέσα στη φυλακή. Ή ακόμη και αν το αποδείξω, πώς θα είναι έξω μετά τα πράγματα για μένα. Τώρα που γυρίζω πίσω και το βλέπω, δεν ξέρω πού βρήκα τη δύναμη. Ο άνθρωπος όταν φτάνει στα πολύ οριακά του ίσως επιστρατεύει πολλές δυνάμεις. Εκεί πέρα που πήγα να μην αντέξω ήταν όταν έφτασα στους 6 μήνες κρατούμενος από τους 16 που έμεινα μέσα.
Εκεί έλαβα ένα βούλευμα τελείως γελοίο σε μια αίτηση αποφυλάκισης που έκαναν. Τότε, χωρίς στοιχεία, έβλεπα ότι κάποια θεσμικά καθίκια θέλουν να μου στερήσουν την ελευθερία μου για να μην εκτεθεί η αρχική τους απόφαση της φυλάκισης μου και της δημοσιοποίησης των στοιχείων μου. Σκεφτόντουσαν τι θα πει η κοινωνία, «τον βάλατε φυλακή, τον ξεφτιλίσατε και τον βγάλατε; Αφήστε τον μέσα μέχρι το δικαστήριο».
Ποιος σε βοήθησε τότε;
Με βοήθησε και η οικογένειά μου. Τη φυλακή την έβγαλα μόνος μου και αυτό δεν το λέω εγωιστικά. Δεν είμαι άνθρωπος που κλαίγεται, χωρίς αυτό να είναι υποτιμητικό απέναντι σε κάποιον που το κάνει. Δεν πούλησα ποτέ το τι έπαθα. Έχω απλά περιγράψει το συναίσθημά μου με ουδέτερο ύφος, με πολύ προσεκτικές λέξεις.
