Στο στούντιο 4 βρέθηκε χθες ο Σταμάτης Γονίδης και είπε «Όταν σκέφτομαι όλα αυτά που έχω κάνει, μου φαίνονται σαν όνειρο. Δεν αναπολώ το παρελθόν. Πείνα, δύσκολες συνθήκες της ζωής που, για να αντέξεις, πρέπει να θέλεις πάρα πολύ να φτάσεις εκεί που θέλεις. Είχα έναν δάσκαλο για χρόνια που, για να γελάσουν τα υπόλοιπα παιδιά, ερχόταν και με χτυπούσε», περιγράφει ο Σταμάτης Γονίδης.
«Έλεγα τα κάλαντα και τα ψιλά που μάζευα τα έδινα στους γονείς μου, για να έχουν να δίνουν ρέστα στη δουλειά. Ήταν σκληροί οι γονείς μου, γι’ αυτό έφυγα από το σπίτι. Δεν υπήρχε παιδεία. Τους φαινόταν παράλογο που τους έλεγα ότι ήθελα να γίνω τραγουδιστής. Χωρίς να φταίω, τους έλεγα ότι δεν μπορώ να αποστηθίσω τα μαθήματα, είχα δυσλεξία. Γι’ αυτό με θεωρούσαν τεμπέλη και έπεφτε ξύλο», εξομολογείται σε άλλο σημείο ο Σταμάτης Γονίδης.
«Η πρώτη μου δουλειά ως τραγουδιστής ήταν σε «σκυλάδικο» στο Βέλγιο. Για μένα τα καράβια ήταν λύτρωση, εκεί έμαθα να ψυχολογώ τους ανθρώπους. Όταν γύρισα στην Αθήνα και μπήκα στη νύχτα, έγινα πολύ καλός ψυχολόγος. Πήγα στον καλύτερο ψυχολόγο στην Αθήνα και, όταν τελειώσαμε, μου είπε ότι έχει ένα πρόβλημα με μία τύπισσα και μου ζήτησε συμβουλές. Μου είπε: την επόμενη φορά θα σε πληρώσω εγώ για να μου τα πεις», αποκάλυψε για τα πρώτα του χρόνια στη νύχτα ο Σταμάτης Γονίδης.
