Στο Πάμε Δανάη και στον Άρη Καβατζίκη μίλησε η Λυδία Κονιόρδου και είπε
Η γνωστή πρωταγωνίστρια μίλησε για την οικογένειά της και για την απουσία του πατέρα της από την παιδική της ηλικία: “Λείπει σε ένα παιδί να μην έχει την πατρική φιγούρα δίπλα του, ειδικά σε ένα κορίτσι. Σιγά σιγά μεγαλώνοντας άρχισα να καταλαβαίνω τα σημάδια που μου είχε αφήσει αυτή η έλλειψη και άρχισα να το αντιμετωπίζω μόνη μου, όχι πηγαίνοντας σε κάποιον ειδικό. Το θέατρο βοήθησε πάρα πολύ να επουλώσω τα τραύματα. Έφτασα στο σημείο να συγχωρήσω και τους δυο μου γονείς. Εγώ αποφάσισα κάποια στιγμή στη ζωή μου -αρκετά νωρίς- ότι τέρμα το παραμύθι με το θύμα. Δίνουμε άφεση, τόσο μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι, τόσο καταλάβαιναν. Έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, όλοι μπορεί να κάνουν λάθος, όπως και εγώ μπορεί να κάνω αύριο. Αποδεσμεύτηκα από τη θυματοποίηση του εαυτού και πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου“.
Η ίδια πρόσθεσε: “Ασχολήθηκα με όλο αυτό. Γνώρισα τον πατέρα μου από κοντά για να καταλάβω ακριβώς από πού προέρχομαι. Κατάφερα να χτίσω σχέση, όχι όσο θα ήθελα“.
Η Λυδία Κονιόρδου αναφέρθηκε στη συνέχεια στον θάνατο του πατέρα της: “Παίζαμε θέατρο στην Ισπανία. Εκείνο το βράδυ κάτι περίεργο συνέβαινε και έχανα τα λόγια μου συνέχεια. Μετά ανακάλυψα γιατί. Όλοι ήξεραν ότι ο πατέρας μου πέθανε, το είχαν σαν σκέψη και αυτές οι σκέψεις που δημιουργούσαν παρεμβολές. Ο σκηνοθέτης μετά την παράσταση μου ζήτησε να καθίσω και μου είπε ότι ο πατέρας μου έφυγε. Πήρα τη βαλίτσα μου όπως ήμουν ντυμένη, πήρα δύο τρένα για τη Μαδρίτη, πήρα την επόμενη πτήση για Ελλάδα και πήγα στην κηδεία με τη βαλίτσα μου. “Δεν πρόλαβα” ήταν η πρώτη μου λέξη“.
Στη συνέχεια, η Λυδία Κονιόρδου ρωτήθηκε αν μετανιώνει που δεν έκανε μεγάλη οικογένεια: “Δεν μου το έφερε η ζωή να κάνω μεγάλη οικογένεια. Πάντα ήθελα πολλά παιδιά, απλώς δεν ήρθε, δεν υπάρχει λόγος να κυνηγάς κάτι που δεν σου βγαίνει. Πέρασα από όλες τις λύσεις και σκέφτηκα ότι η μητρότητα και η προσφορά σε ένα άλλο πλάσμα δεν είναι απαραίτητο να είναι δικό σου. Και την υιοθεσία τη σκέφτηκα και όλα. Ήταν δύσκολα τα πράγματα την εποχή εκείνη, έπρεπε να μπεις ακόμα και σε δρόμους παρανομίας. Εγώ δεν επιθυμούσα να μπω σε δρόμους παρανομίας για να ικανοποιήσω το μητρικό φίλτρο μου και να κάνω δυστυχισμένους άλλους ανθρώπους“.
