Στην Espresso και στο Νίκο Νικόλιζα μίλησε η Έφη Παπαθεοδώρου και είπε τα εξής
Από τους παλιούς συναδέλφους ποιος σας άρεσε;
Λάτρευα τον Κατράκη, τον Χορν, την Παξινού, τη Λαμπέτη, με την οποία είχα και την τύχη να παίξω. Είχα ένα ρολάκι, όμως ήταν μεγάλη ευτυχία να τη βλέπω κάθε βράδυ να ερμηνεύει τόσο μοναδικά! Ελαμπε πάνω στη σκηνή. Ηταν πολύ σπουδαία, αλλά και δύσκολος άνθρωπος. Ολη την ώρα μιλούσε για τον ρόλο της και τίποτε άλλο. Ζούσε για το θέατρο.
Τότε υπήρχαν πολλά ονόματα που μεγαλούργησαν, αλλά σήμερα δεν τους ξέρετε. Τότε έπαιζαν πραγματικό θέατρο. Σήμερα δεν καταλαβαίνεις τι λένε! Παίρνουν τα αρχαία κείμενα και τα κάνουν φύλλο και φτερό. Τα προσαρμόζουν όπως τους συμφέρει, λες και είναι καλύτεροι από τους αρχαίους συγγραφείς που τα έγραψαν. Ντροπή τους. Εγώ δεν πάω να τα δω!
Μια και αναφέρατε τα αρχαία κείμενα, πώς νιώθετε με όλα όσα γίνονται πλέον στην Επίδαυρο;
Αν μιλήσεις και πεις κάτι αντίθετο από το σύστημα, σε λένε πασέ. Εγώ πιστεύω πως όλοι αυτοί οι ατάλαντοι που κάνουν τους σκηνοθέτες και κακοποιούν τα κείμενα και τις παραστάσεις το κάνουν γιατί είναι απλώς ατάλαντοι. Να εντυπωσιάσουν και… πέτυχα! Τι πέτυχες, βρε ηλίθιε, αν δεν καταλάβει ο κόσμος σε τι αναφέρεσαι, ποια είναι η επιτυχία σου;
Φαντάζομαι κινηματογράφο δεν παίξατε γιατί σας το απαγόρευε ο Ροντήρης;
Ηταν αντίθετος για τον εξής λόγο: έλεγε ότι, ενώ ο ηθοποιός πάει να αποδώσει κάτι καλό, κάτι δικό του, το κόβουν και δείχνουν κάτι άλλο. Το θεωρούσε ασέβεια απέναντι στους ηθοποιούς. Για εκείνον ήταν μια άλλη, εντελώς διαφορετική τέχνη ο κινηματογράφος.
